Ter afsluiting van onze Nieuw Zeeland reis hebben we onze favoriete plekken in een top 10 gezet. Natuurlijk zijn er nog veel meer hoogtepunten, maar dit waren die van ons.
Top 10 van William en Annelies:
1. Doubtful Sound - overnight cruise met Fjordland ......
2. Tongariro crossing -19 km langs vulkanen
3. Bay of Islands - Sailing for the Dolphins
4. Abel Tasman National Park - drive naar Totaranui Beach
5. Cape Kidnappers - tour per tractor naar Jan van Genten
6. Abel Tasman - watertaxi naar Anchorage en de wandeltocht
7. Coromandel - boottocht naar Blow Hole en Cathedral Cove
8. Wellington - Te Papa museum
9. Punakaiki -Pancake Rocks
10. Rotarua - Thermal Wonderland - Wai o Tapu en Mitai Maori village
Top 10 Harry en Marja:
1. Doubtful Sound - overnight cruise
2. Tongariro crossing -19 km langs vulkanen
3. Bay of Islands - Sailing for the Dolphins
4. Abel Tasman National Park - boottocht langs kust en wandeling
5. Coromandel - boottocht naar Blow Hole en Cathedral Cove
6. Thermal Wonderland - Wai o Tapu
7. Pancake Rocks en west coast highway (Zuid-eiland)
8. Wijngaarden - Cloudy Bay in Marlborough en Craggy Range in Hawke's Bay
9. Napier
10. Rotarua - Te Puia en Mitai Maori village
De gletsjers konden we helaas niet bezoeken, vanwege aanhoudende bewolking.
vrijdag 7 maart 2014
donderdag 6 maart 2014
4-6 maart: Van Navini Island naar First Landing
4-6 maart:
De reis over de Grote Oceaan is deze keer minder ruig dan op de heenweg. We hebben nu de stroming mee en kunnen dus met de golven meevaren.
First Landing ligt op het grootste eiland van Fiji. Bij aankomst worden we ook daar heel vriendelijk ontvangen. Stafleden stellen zich voor, evenals wij en ze proberen onze namen te onthouden. De namen Harry en William liggen makkelijker in de mond dan Annelies en Marja (wat al Maria was geworden). We krijgen een cocktail aangeboden en laten de eerste indrukken op ons inwerken. We missen Navini nu al. First Landing is echt een groter all-inclusive paradijs (drank echter niet inbegrepen bij de prijs). Misschien moeten we ook even wennen. De staf van Navini heeft ons ook wel erg verwend en bovendien was het ons kleine eilandje in de Grote Oceaan.
’s Avonds genieten we van een heerlijk 2-gangen diner. Twee, omdat we een meal plan hebben en we mogen kiezen uit 2 gangen. Prima, anders eet je toch maar teveel. Onze bures (huisjes) zijn prachtig, mooi ruim en met uitzicht op de oceaan.
Daardoor konden we aan het einde van de dag vanaf onze bure genieten van al weer een prachtige zonsondergang.
Dan breekt de laatste hele dag van de vakantie aan. Dus (blijven) genieten is het toverwoord. Genieten van het uitrusten, de Fijianen, het eten, dat je nog niet hoeft te werken en van de cocktails.
Deze laatste dag hebben we dan ook in alle rust doorgebracht. Alhoewel, William ging nog even hardlopen (natuurlijk), terwijl hij onderweg iedereen groette met bula, bula. Annelies onderging ’s ochtends een heerlijke (beetje pijnlijke, vanwege de knopen) nek-schouder massage. En ’s middag kregen William, Annelies en Marja een voetmassage; heerlijk ontspannend.
Tijdens het diner zingt de staf een afscheidslied voor ons.
We genieten volop van de persoonlijke aandacht die ze ons geven. Zij vinden het prachtig dat wij in lokale kleding, sulu (sarong) en schelpenketting om, dineren. Na een warm afscheid, met zoenen, nemen we nog een afzakkertje (een long black) voordat we naar onze bure vertrekken om te gaan slapen. Morgen om 5.00 gaat de wekker tenslotte en worden we naar het vliegveld gebracht.
De reis over de Grote Oceaan is deze keer minder ruig dan op de heenweg. We hebben nu de stroming mee en kunnen dus met de golven meevaren.
First Landing ligt op het grootste eiland van Fiji. Bij aankomst worden we ook daar heel vriendelijk ontvangen. Stafleden stellen zich voor, evenals wij en ze proberen onze namen te onthouden. De namen Harry en William liggen makkelijker in de mond dan Annelies en Marja (wat al Maria was geworden). We krijgen een cocktail aangeboden en laten de eerste indrukken op ons inwerken. We missen Navini nu al. First Landing is echt een groter all-inclusive paradijs (drank echter niet inbegrepen bij de prijs). Misschien moeten we ook even wennen. De staf van Navini heeft ons ook wel erg verwend en bovendien was het ons kleine eilandje in de Grote Oceaan.
’s Avonds genieten we van een heerlijk 2-gangen diner. Twee, omdat we een meal plan hebben en we mogen kiezen uit 2 gangen. Prima, anders eet je toch maar teveel. Onze bures (huisjes) zijn prachtig, mooi ruim en met uitzicht op de oceaan.
Daardoor konden we aan het einde van de dag vanaf onze bure genieten van al weer een prachtige zonsondergang.
Dan breekt de laatste hele dag van de vakantie aan. Dus (blijven) genieten is het toverwoord. Genieten van het uitrusten, de Fijianen, het eten, dat je nog niet hoeft te werken en van de cocktails.
Deze laatste dag hebben we dan ook in alle rust doorgebracht. Alhoewel, William ging nog even hardlopen (natuurlijk), terwijl hij onderweg iedereen groette met bula, bula. Annelies onderging ’s ochtends een heerlijke (beetje pijnlijke, vanwege de knopen) nek-schouder massage. En ’s middag kregen William, Annelies en Marja een voetmassage; heerlijk ontspannend.
Tijdens het diner zingt de staf een afscheidslied voor ons.
We genieten volop van de persoonlijke aandacht die ze ons geven. Zij vinden het prachtig dat wij in lokale kleding, sulu (sarong) en schelpenketting om, dineren. Na een warm afscheid, met zoenen, nemen we nog een afzakkertje (een long black) voordat we naar onze bure vertrekken om te gaan slapen. Morgen om 5.00 gaat de wekker tenslotte en worden we naar het vliegveld gebracht.
2-4 maart: Navini Island (Fiji)
Zondag 2 maart: we verlaten Nieuw Zeeland. Om 11 uur leveren we de camper in bij het inleverpunt op de luchthaven van Auckland. Als je geen navigatie aan boord hebt, is het lastig te vinden: er staan geen borden met bijv. “camper rental” o.i.d. Als Harry en Marja arriveren zijn William en Annelies er net. Het is druk met inleveren. We zijn iets van drie kwartier bezig met afhandelen, We hebben allebei ook nog wel wat opmerkingen bij de gehuurde campers: de kwaliteitscontrole kan wel een stuk beter. Bij de Kea camper van William en Annelies blijkt het bed uiteindelijk 30 cm (!!) korter dan in de specificaties is aangegeven. Dat is natuurlijk gewoon slecht.
Het inchecken op de luchthaven van Auckland gaat vlotjes. De koffers zijn iets te zwaar (tja, er zit nog Nieuw Zeelandse wijn in), maar ze zijn coulant. Van Fiji Airways mag je 23 kg p.p. meenemen, maar onze boeking staat slechts 20 kg toe. Gelukkig volgen ze hun eigen richtlijn. De vlucht duurt drie uur, we komen om ruim 16:30 met enige vertraging aan op Nadi International Airport. In Fiji is het weer een uurtje vroeger dan in Nieuw Zeeland. We worden opgewacht door een dame van de reisagent en worden begroet met het omhangen van een schelpenketting. Henry onze chauffeur staat al klaar om ons naar de haven te brengen. Het is namelijk per boot nog een half uur varen naar ons resort: Navini Island. Het is een stevig vaartochtje. De skipper heeft er zin in en zet de motoren vol aan: gecombineerd met een ietwat ruige zee hotsen en botsen we over de golven naar ons eilandje in de Grote Oceaan.
We komen tegen zessen op Navini Island aan. Het is echt een heel klein eilandje:
De zon is al aan het zakken en dat levert mooie plaatjes op. Met een klein bootje worden we van boord gehaald en op het strandje van het eilandje afgezet.
Het personeel van het resort staat ons al op te wachten om ons te begroeten. We krijgen allemaal een hand en ze vragen naar onze namen. Die blijken ze heel goed te kunnen onthouden, want gedurende ons verblijf worden we door alle personeelsleden telkens bij onze voornaam genoemd. Dat is nog eens een personal touch! We voelen ons er gelijk helemaal thuis.
We worden naar onze huisjes geleid en krijgen uitleg: elke ochtend tussen 8 en 9 uur is het ontbijt, tussen 13-14 uur de lunch en vanaf 19:30 diner. Je hoeft er niet voor op je horloge te kijken: ze slaan namelijk op een trommel die overal op het eilandje te horen is. De maaltijden worden door alle gasten op het eiland gezamenlijk genuttigd. Hoeveel zijn dat er dan: nou, wij met z’n vieren en nog een twee vrouwen uit Ierland. We zijn dus slechts met z’n zessen op het kleine eilandje! Heerlijk relaxed en lekker rustig. Geen haast, gewoon genieten en “niks doen”.
Waar bestaan onze dagen op Navini Island dan uit? Een beetje in de zon liggen lezen, wat zwemmen, een keertje kayakken om het eiland heen en wat snorkelen.
Enkele tientallen meters het water in tref je al de meest kleurige koralen aan en prachtige tropische vissen. Een waar paradijs!
Helaas komt aan al dit moois ook weer een eind. Eind van de middag op 4 maart verlaten we ons eilandje weer om te verkassen naar het "vasteland" van Fiji, naar First Landing Resort. We worden hartelijk uitgezwaaid door de staff van het eiland.
Het inchecken op de luchthaven van Auckland gaat vlotjes. De koffers zijn iets te zwaar (tja, er zit nog Nieuw Zeelandse wijn in), maar ze zijn coulant. Van Fiji Airways mag je 23 kg p.p. meenemen, maar onze boeking staat slechts 20 kg toe. Gelukkig volgen ze hun eigen richtlijn. De vlucht duurt drie uur, we komen om ruim 16:30 met enige vertraging aan op Nadi International Airport. In Fiji is het weer een uurtje vroeger dan in Nieuw Zeeland. We worden opgewacht door een dame van de reisagent en worden begroet met het omhangen van een schelpenketting. Henry onze chauffeur staat al klaar om ons naar de haven te brengen. Het is namelijk per boot nog een half uur varen naar ons resort: Navini Island. Het is een stevig vaartochtje. De skipper heeft er zin in en zet de motoren vol aan: gecombineerd met een ietwat ruige zee hotsen en botsen we over de golven naar ons eilandje in de Grote Oceaan.
We komen tegen zessen op Navini Island aan. Het is echt een heel klein eilandje:
De zon is al aan het zakken en dat levert mooie plaatjes op. Met een klein bootje worden we van boord gehaald en op het strandje van het eilandje afgezet.
Het personeel van het resort staat ons al op te wachten om ons te begroeten. We krijgen allemaal een hand en ze vragen naar onze namen. Die blijken ze heel goed te kunnen onthouden, want gedurende ons verblijf worden we door alle personeelsleden telkens bij onze voornaam genoemd. Dat is nog eens een personal touch! We voelen ons er gelijk helemaal thuis.
We worden naar onze huisjes geleid en krijgen uitleg: elke ochtend tussen 8 en 9 uur is het ontbijt, tussen 13-14 uur de lunch en vanaf 19:30 diner. Je hoeft er niet voor op je horloge te kijken: ze slaan namelijk op een trommel die overal op het eilandje te horen is. De maaltijden worden door alle gasten op het eiland gezamenlijk genuttigd. Hoeveel zijn dat er dan: nou, wij met z’n vieren en nog een twee vrouwen uit Ierland. We zijn dus slechts met z’n zessen op het kleine eilandje! Heerlijk relaxed en lekker rustig. Geen haast, gewoon genieten en “niks doen”.
Waar bestaan onze dagen op Navini Island dan uit? Een beetje in de zon liggen lezen, wat zwemmen, een keertje kayakken om het eiland heen en wat snorkelen.
Enkele tientallen meters het water in tref je al de meest kleurige koralen aan en prachtige tropische vissen. Een waar paradijs!
Helaas komt aan al dit moois ook weer een eind. Eind van de middag op 4 maart verlaten we ons eilandje weer om te verkassen naar het "vasteland" van Fiji, naar First Landing Resort. We worden hartelijk uitgezwaaid door de staff van het eiland.
dinsdag 4 maart 2014
1 maart: een ontmoeting na 38 jaar ….
De laatste volle dag in Nieuw Zeeland; jammer, maar waar. Vier weken is eigenlijk veel te kort. Om beide eilanden goed te bekijken heb je zeker 2 x 3 weken nodig. Harry en Marja hebben vandaag een afspraak in Auckland. Harry is bezig met het organiseren van een school reünie van de lagere school (3e klas 1973) en één van zijn voormalige klasgenoten, Leo Kronenburg, woont in Auckland. Een paar dagen geleden is er al telefonisch contact gelegd en vanmiddag is afgesproken om elkaar te ontmoeten.
Maar eerst moeten we nog van Paihia naar Auckland rijden. Dat doen we via Kerikeri, 23 km van Paihia, waar het oudste houten huis (1822) en oudste stone house (1836) van Nieuw Zeeland staan. Het ligt aan de buitenkant van het plaatsje in een rustig park.
Na daar even te hebben rondgekeken, kijken we in Kawakawa ook nog even naar de toiletten van Hundertwasser. Hundertwasser was een beroemd kunstenaar en heeft in Kawakawa gewoond. Werk van zijn hand is o.a. in Wenen te vinden, waar een huizenblok door hem “onderhanden” is genomen. In Kawakawa heeft hij het publieke toilet mogen versieren. Zie hier het opmerkelijke resultaat. Je moet er van houden ….
We rijden verder naar het zuiden over de state highway 1 en komen weer langs plaatsjes als Waipu (daar lunchen we even) en Whangarei, waar we eerder waren. Zo tegen vieren zijn we bij Auckland, met vanaf de brug het zicht op de stad met de kenmerkende skytower. We hebben met Leo en zijn vrouw afgesproken in Mission Bay, het stadsdeel waar ze nu wonen. Je moet (helaas) dwars door het stadscentrum en dan langs de kustweg. Langs die baaien is het verdomd mooi wonen! IJkpunt voor de afspraak is een parkje met een fontein langs het water. Als we daar met onze camper arriveren wordt er door twee mensen al enthousiast gezwaaid. Leo en zijn vrouw inderdaad. We parkeren de camper en lopen richting park. Daar worden we allerhartelijkst begroet. Leo is nog goed te herkennen; gezichtstrekken en manier van praten zijn niets veranderd. We herkennen elkaar direct na al die jaren. Ook Leo zegt dat ik niets veranderd ben. Zijn vrouw is van Duitse afkomst, dus eigenlijk vormen ze een Europees koppel in Nieuw Zeeland. Aan het Engels van Leo is goed te horen dat ie een Kiwi is: het Nieuw Zeelandse accent voert de boventoon. Onder het genot van een glaasje wijn halen we herinneringen op. Leo geeft aan dat het 38 jaar geleden is dat we elkaar gezien hebben (inderdaad, 6e klas lagere school). Toen zijn we allebei naar een andere middelbare school gegaan. Hij is op zijn zeventiende met zijn ouders en zus naar Nieuw Zeeland geëmigreerd. Hij woont er dus al 32 jaar. Het is ontzettend leuk om met elkaar herinneringen op te halen en te horen hoe het ze in Nieuw Zeeland vergaat.
Opmerkelijk is dat als ik de oude schoolfoto op de i-Pad tevoorschijn haal, Leo moeiteloos alle namen van de klasgenoten opsomt. En hij weet gebeurtenissen te benoemen, die ik al niet eens meer weet (ja ik weet het, mijn geheugen gaat achteruit). We eten nog een hapje met elkaar en ze laten ons nog even zien waar ze precies wonen. Een vreselijk leuke middag. Het is al 21:00 uur als Leo ons met zijn auto voorgaat naar de snelweg, zodat we naar de beoogde camping kunnen rijden.
Tegen tienen komen we bij de camping aan: maar de slagboom is dicht en het bordje bij de receptie geeft aan dat ze vol zijn. Oeps, wat nu? Gelukkig hebben we nog ergens een folder meegenomen van een camping vlakbij de luchthaven: tja, daar moeten we morgen toch zijn. Daar blijkt nog plek zat te zijn. Je komt het terrein op met je creditcard, heel makkelijk. Toch nog gelukt! Morgenochtend is het een kwestie van de camper aftanken, inleveren en naar het vliegveld voor de vlucht naar Fiji. Bye, bye New Zealand!!
Maar eerst moeten we nog van Paihia naar Auckland rijden. Dat doen we via Kerikeri, 23 km van Paihia, waar het oudste houten huis (1822) en oudste stone house (1836) van Nieuw Zeeland staan. Het ligt aan de buitenkant van het plaatsje in een rustig park.
Na daar even te hebben rondgekeken, kijken we in Kawakawa ook nog even naar de toiletten van Hundertwasser. Hundertwasser was een beroemd kunstenaar en heeft in Kawakawa gewoond. Werk van zijn hand is o.a. in Wenen te vinden, waar een huizenblok door hem “onderhanden” is genomen. In Kawakawa heeft hij het publieke toilet mogen versieren. Zie hier het opmerkelijke resultaat. Je moet er van houden ….
We rijden verder naar het zuiden over de state highway 1 en komen weer langs plaatsjes als Waipu (daar lunchen we even) en Whangarei, waar we eerder waren. Zo tegen vieren zijn we bij Auckland, met vanaf de brug het zicht op de stad met de kenmerkende skytower. We hebben met Leo en zijn vrouw afgesproken in Mission Bay, het stadsdeel waar ze nu wonen. Je moet (helaas) dwars door het stadscentrum en dan langs de kustweg. Langs die baaien is het verdomd mooi wonen! IJkpunt voor de afspraak is een parkje met een fontein langs het water. Als we daar met onze camper arriveren wordt er door twee mensen al enthousiast gezwaaid. Leo en zijn vrouw inderdaad. We parkeren de camper en lopen richting park. Daar worden we allerhartelijkst begroet. Leo is nog goed te herkennen; gezichtstrekken en manier van praten zijn niets veranderd. We herkennen elkaar direct na al die jaren. Ook Leo zegt dat ik niets veranderd ben. Zijn vrouw is van Duitse afkomst, dus eigenlijk vormen ze een Europees koppel in Nieuw Zeeland. Aan het Engels van Leo is goed te horen dat ie een Kiwi is: het Nieuw Zeelandse accent voert de boventoon. Onder het genot van een glaasje wijn halen we herinneringen op. Leo geeft aan dat het 38 jaar geleden is dat we elkaar gezien hebben (inderdaad, 6e klas lagere school). Toen zijn we allebei naar een andere middelbare school gegaan. Hij is op zijn zeventiende met zijn ouders en zus naar Nieuw Zeeland geëmigreerd. Hij woont er dus al 32 jaar. Het is ontzettend leuk om met elkaar herinneringen op te halen en te horen hoe het ze in Nieuw Zeeland vergaat.
Opmerkelijk is dat als ik de oude schoolfoto op de i-Pad tevoorschijn haal, Leo moeiteloos alle namen van de klasgenoten opsomt. En hij weet gebeurtenissen te benoemen, die ik al niet eens meer weet (ja ik weet het, mijn geheugen gaat achteruit). We eten nog een hapje met elkaar en ze laten ons nog even zien waar ze precies wonen. Een vreselijk leuke middag. Het is al 21:00 uur als Leo ons met zijn auto voorgaat naar de snelweg, zodat we naar de beoogde camping kunnen rijden.
Tegen tienen komen we bij de camping aan: maar de slagboom is dicht en het bordje bij de receptie geeft aan dat ze vol zijn. Oeps, wat nu? Gelukkig hebben we nog ergens een folder meegenomen van een camping vlakbij de luchthaven: tja, daar moeten we morgen toch zijn. Daar blijkt nog plek zat te zijn. Je komt het terrein op met je creditcard, heel makkelijk. Toch nog gelukt! Morgenochtend is het een kwestie van de camper aftanken, inleveren en naar het vliegveld voor de vlucht naar Fiji. Bye, bye New Zealand!!
zaterdag 1 maart 2014
1 maart: Van Paihia naar Wellsford
Vandaag was het de dag dat we van A naar B moesten rijden; van Paihia naar Auckland. Morgen vliegen we nl. naar Fiji. Wij besloten om via C te rijden. C was de route langs mooie strandjes, die we van te voren hadden geselecteerd: Matauri bay, Ngaere bay, Coopersbeach en nog enkele. Bij deze 3 mooie stranden zijn we ook geweest, maar het ontbrak aan zonneschijn. Dan is het toch minder leuk. Dus dan toch maar sneller richting B rijden. Helaas zijn we net na Wellsford gestrand. De weg was voor enkele uren geblokkeerd, vanwege een ernstig ongeval. Gelukkig stonden we vlakbij een camping, dus hebben we daar de camper maar gestald voor de overnachting. Voordeel is wel dat we een toilet en douche en-suite hebben. Helaas moeten we dan morgen nog wel 1 1/2 uur rijden, maar daar klagen we niet over.
Aangezien we morgen Nieuw Zeeland gaan verlaten is het tijd om na te denken over een top 10 van de mooiste locaties, die we hebben gezien en of dingen die we hebben gedaan. Wordt dus vervolgd. Of we in Fiji ook kunnen bloggen weten we morgen.
In ieder geval zij we blij dat ons huis goed wordt bewaakt door Ton. Als we na 5 weken vakantie terug vliegen komen we ook echt thuis.
Aangezien we morgen Nieuw Zeeland gaan verlaten is het tijd om na te denken over een top 10 van de mooiste locaties, die we hebben gezien en of dingen die we hebben gedaan. Wordt dus vervolgd. Of we in Fiji ook kunnen bloggen weten we morgen.
In ieder geval zij we blij dat ons huis goed wordt bewaakt door Ton. Als we na 5 weken vakantie terug vliegen komen we ook echt thuis.
vrijdag 28 februari 2014
28 februari: Sailing for the Dolphins
Vandaag een heerlijk dagje op het water van de Bay of Islands. De zon schijnt, het wordt zo'n 25 graden vandaag. Om half tien melden we ons in het haventje van Paihia bij skipper Vanessa en crewmember Scott die ons welkom heten op hun catamaran.
We gaan zeilend op zoek naar dolfijnen, misschien kunnen we zelfs met de dolfijnen zwemmen. Dat hangt van hun gedrag af; als ze jongen hebben dan kunnen we sowieso niet met ze zwemmen. We duimen dat het lukt. De zeilboot biedt plaats aan maximaal 35 mensen, maar we zijn met 20. Er is ruim plaats op het achterdek, binnen of voor op de twee "trampolines". Veel wind staat er in de ochtend nog niet, dus we gaan op de motor de haven uit. In Russell pikken we nog een paar passagiers op en daarna varen we de Bay of Islands in. Het belooft een mooie dag te worden. We hebben er zin in.
Al heel snel spotten we de eerste dolfijnen. Echt fantastisch om ze weer te zien. "Ze kennen de boot", zegt de skipper en komen daar naar toe. Ze vinden het leuk om met het roer van de boot te spelen; ze schuren er met hun rug tegenaan, alsof ze jeuk hebben.
Ze zwemmen rond de boot, duiken er onderdoor en sommigen hebben zelfs zin in een sprongetje.
Ze voelen zich kennelijk op hun gemak. We hebben helemaal geluk als zich ook enkele blue pinguïns laten zien. Dat is de kleinste soort die er bestaat, formaat schoen aldus de skipper. Het zijn grappige beestjes om te zien.
We zien ook nog Jan van Genten vanuit de lucht een duik in het water maken om vis te vangen. Nature at its best!
We varen verder en komen rond half twaalf aan bij Robertson Island met één van de mooiste (en meest gefotografeerde) baaien van Nieuw Zeeland. Als je een ansichtkaart van Bay of Islands ziet dan staat deze baai erop. En ik moet zeggen het is ook echt awesome, zoals de Nieuw Zeelanders zeggen. We boffen dat we er vandaag kunnen afmeren, want gisteren was er te veel wind en moest de schipper uitwijken. In deze baai gaan we dus voor anker en wordenwe met een bootje op het strand afgezet of zwemmen er zelf naar toe. De temperatuur van het water was ongeveer 20 graden dus zwemmen was lekker. Er is gelegenheid om naar het viewpoint te wandelen (zo'n 150 traptreden) met een 360 graden uitzicht op de baaien, te gaan snorkelen of gewoon lekker wat te zwemmen. De meesten gaan zowel even naar het viewpoint, dat ook aswesome was, als lekker zwemmen.
Annelies en William hebben nog even gesnorkeld met hun zwembrilletje op en zagen nog een paar visjes en een zeewierbloemen. Op het strand vonden ze ook een prachtige schelp.
Een uurtje later worden we weer aan boord verwacht, waar onze lunch is klaargemaakt. Met z'n vieren zijn we naar de boot gezwommen, hebben nog wat salto's gemaakt net als de echte dolfijnen en zijn daarna aan boord gestapt. We peuzelen al het lekkers op, terwijl we rustig dobberen in de baai en genieten van de zon en wijn. Heerlijk.
Als we weer verder varen, komen de dolfijnen weer op ons af. Het is inmiddels duidelijk: ze hebben jongen dus kan er niet met de dolfijnen worden gezwommen. Jammer. Maar het is ontzettend leuk om te zien hoe de kleine dolfijnen met hun mama meezwemmen en ook rond de boot komen zwemmen. Volgens de skipper voelen ze zich op hun gemak, want anders zouden ze met hun jongen niet zo dichtbij komen. De crew heeft veel dolfijnen namen gegeven; ze herkennen de beesten aan de vorm van hun rugvin. Er zwemt ineens een heel klein dolfijntje met zijn/haar mama mee.
Die had de crew ook nog niet eerder gezien. Ze vermoeden dat het kleintje pas een week oud is. De kleine poogt ook wat sprongetjes te maken, maar dat ziet er vooral lachwekkend uit. Er valt nog een hoop te leren zullen we maar zeggen!
Er staat wat meer wind, dus het zeil kan worden gehesen. Harry en William dienen als "hulpje" bij het hijsen van het zeil. We gaan dus "onder zeil" verder. Om pakweg kwart voor vier 's middags zijn we terug in de haven van Paihia. Wat een heerlijke dag op het water ....
We besluiten op de camping de BBQ ook maar aan te steken. Even snel wat inkopen doen bij de supermarkt aan de overkant van de weg, wijntje erbij, nog even hardlopen en dan lekker eten. Jammie.
Alweer een fantastische dag afgesloten. Deze dag gaat zeker voorkomen in onze top 10. Oh ja, dat vergat ik bijna te vertellen. We hebben (eindelijk) ook een passend kado voor Jeroen kunnen vinden.
groetjes van ons allemaal.
We gaan zeilend op zoek naar dolfijnen, misschien kunnen we zelfs met de dolfijnen zwemmen. Dat hangt van hun gedrag af; als ze jongen hebben dan kunnen we sowieso niet met ze zwemmen. We duimen dat het lukt. De zeilboot biedt plaats aan maximaal 35 mensen, maar we zijn met 20. Er is ruim plaats op het achterdek, binnen of voor op de twee "trampolines". Veel wind staat er in de ochtend nog niet, dus we gaan op de motor de haven uit. In Russell pikken we nog een paar passagiers op en daarna varen we de Bay of Islands in. Het belooft een mooie dag te worden. We hebben er zin in.
Al heel snel spotten we de eerste dolfijnen. Echt fantastisch om ze weer te zien. "Ze kennen de boot", zegt de skipper en komen daar naar toe. Ze vinden het leuk om met het roer van de boot te spelen; ze schuren er met hun rug tegenaan, alsof ze jeuk hebben.
Ze zwemmen rond de boot, duiken er onderdoor en sommigen hebben zelfs zin in een sprongetje.
Ze voelen zich kennelijk op hun gemak. We hebben helemaal geluk als zich ook enkele blue pinguïns laten zien. Dat is de kleinste soort die er bestaat, formaat schoen aldus de skipper. Het zijn grappige beestjes om te zien.
We varen verder en komen rond half twaalf aan bij Robertson Island met één van de mooiste (en meest gefotografeerde) baaien van Nieuw Zeeland. Als je een ansichtkaart van Bay of Islands ziet dan staat deze baai erop. En ik moet zeggen het is ook echt awesome, zoals de Nieuw Zeelanders zeggen. We boffen dat we er vandaag kunnen afmeren, want gisteren was er te veel wind en moest de schipper uitwijken. In deze baai gaan we dus voor anker en wordenwe met een bootje op het strand afgezet of zwemmen er zelf naar toe. De temperatuur van het water was ongeveer 20 graden dus zwemmen was lekker. Er is gelegenheid om naar het viewpoint te wandelen (zo'n 150 traptreden) met een 360 graden uitzicht op de baaien, te gaan snorkelen of gewoon lekker wat te zwemmen. De meesten gaan zowel even naar het viewpoint, dat ook aswesome was, als lekker zwemmen.
Annelies en William hebben nog even gesnorkeld met hun zwembrilletje op en zagen nog een paar visjes en een zeewierbloemen. Op het strand vonden ze ook een prachtige schelp.
Een uurtje later worden we weer aan boord verwacht, waar onze lunch is klaargemaakt. Met z'n vieren zijn we naar de boot gezwommen, hebben nog wat salto's gemaakt net als de echte dolfijnen en zijn daarna aan boord gestapt. We peuzelen al het lekkers op, terwijl we rustig dobberen in de baai en genieten van de zon en wijn. Heerlijk.
Als we weer verder varen, komen de dolfijnen weer op ons af. Het is inmiddels duidelijk: ze hebben jongen dus kan er niet met de dolfijnen worden gezwommen. Jammer. Maar het is ontzettend leuk om te zien hoe de kleine dolfijnen met hun mama meezwemmen en ook rond de boot komen zwemmen. Volgens de skipper voelen ze zich op hun gemak, want anders zouden ze met hun jongen niet zo dichtbij komen. De crew heeft veel dolfijnen namen gegeven; ze herkennen de beesten aan de vorm van hun rugvin. Er zwemt ineens een heel klein dolfijntje met zijn/haar mama mee.
Die had de crew ook nog niet eerder gezien. Ze vermoeden dat het kleintje pas een week oud is. De kleine poogt ook wat sprongetjes te maken, maar dat ziet er vooral lachwekkend uit. Er valt nog een hoop te leren zullen we maar zeggen!
Er staat wat meer wind, dus het zeil kan worden gehesen. Harry en William dienen als "hulpje" bij het hijsen van het zeil. We gaan dus "onder zeil" verder. Om pakweg kwart voor vier 's middags zijn we terug in de haven van Paihia. Wat een heerlijke dag op het water ....
We besluiten op de camping de BBQ ook maar aan te steken. Even snel wat inkopen doen bij de supermarkt aan de overkant van de weg, wijntje erbij, nog even hardlopen en dan lekker eten. Jammie.
Alweer een fantastische dag afgesloten. Deze dag gaat zeker voorkomen in onze top 10. Oh ja, dat vergat ik bijna te vertellen. We hebben (eindelijk) ook een passend kado voor Jeroen kunnen vinden.
groetjes van ons allemaal.
27 februari: Waitangi en Russell
Vandaag geen haast, we blijven namelijk lekker in de buurt. Want 500 meter naar links vanuit de camping is de historische bodem van de ondertekening van de stichtingsoorkonde van Nieuw-Zeeland (verdrag van Waitangi) en 500 meter naar rechts gaat de ferry naar Russell, een stil plaatsje aan de overkant van Paihia. Beide bezoeken we vandaag.
Met het verdrag van Waitangi werd Nieuw Zeeland gesticht en werd het onderdeel van het Great British Empire. Begin van de 19e eeuw woedden er vele oorlogen onder de verschillende Maori-stammen, die veel slachtoffers eisten. Er waren toentertijd ongeveer 2000 Europese kolonisten tegen zo’n 115.000 Maori. O.a. vanuit de Anglicaanse kerk waren er tal van missieposten gesticht, de eerste in 1814 in de Bay of Islands. Er werd tussen de Maori en de Europeanen ook handel gedreven. De toenemende wetteloosheid en de stammenoorlogen baarden de Europeanen zorgen. Maar ook de stamhoofden hadden koningin Victoria gevraagd om orde en gezag te bewaren. Captain William Hobson wist in 1840 als onderhandelaar namens Great Britain samen met de Resident van Great Britain in Nieuw Zeeland James Busby de handtekeningen te verzamelen van de Maori-stammen. De Maori mochten hun land behouden evenals hun rechten om er te jagen en te vissen. De soevereiniteit over het land verwierf Engeland echter. De Treaty Grounds vertellen het verhaal van het verdrag. Er ligt ook een exemplaar van een 35 m lange waka, die is gemaakt van drie kauri-bomen. Hij heet Ngatokimantawhaorua, naar de kano waarmee de Maori Kupe Nieuw Zeeland ontdekte. Er is plaats voor 120 Maori-krijgers en hij wordt elk jaar op Nieuw Zeeland-dag gebruikt.
Na het bezoek aan de Treaty Grounds steken we met de ferry over naar Russell. Eén van de oudste stadjes van Nieuw Zeeland, dus staat er ook het oudste kerkje van Nieuw Zeeland en het oudste hotel (Duke of Marlborough, dat als eerste een volledige vergunning had om alcohol te schenken). Ooit was Russell een levendig walvisstation in de 19e eeuw, nu vooral levendig door de toeristen. Maar in de loop van de middag zijn die weer vertrokken en is het een heerlijk rustig klein plaatsje, waar je heerlijk langs de waterkant kunt zitten en over het water kunt staren (desgewenst met een glaasje bij de hand).
Je kunt er ook nog een 20 minuten durende klim ondernemen naar een viewpoint boven het stadje. Daar heb je naar weerskanten een mooi uitzicht over de Bay of Islands.
Een easy going dagje al met al, dat wordt besloten met een gezamenlijk diner aan het Waterfront in Paihia.
Met het verdrag van Waitangi werd Nieuw Zeeland gesticht en werd het onderdeel van het Great British Empire. Begin van de 19e eeuw woedden er vele oorlogen onder de verschillende Maori-stammen, die veel slachtoffers eisten. Er waren toentertijd ongeveer 2000 Europese kolonisten tegen zo’n 115.000 Maori. O.a. vanuit de Anglicaanse kerk waren er tal van missieposten gesticht, de eerste in 1814 in de Bay of Islands. Er werd tussen de Maori en de Europeanen ook handel gedreven. De toenemende wetteloosheid en de stammenoorlogen baarden de Europeanen zorgen. Maar ook de stamhoofden hadden koningin Victoria gevraagd om orde en gezag te bewaren. Captain William Hobson wist in 1840 als onderhandelaar namens Great Britain samen met de Resident van Great Britain in Nieuw Zeeland James Busby de handtekeningen te verzamelen van de Maori-stammen. De Maori mochten hun land behouden evenals hun rechten om er te jagen en te vissen. De soevereiniteit over het land verwierf Engeland echter. De Treaty Grounds vertellen het verhaal van het verdrag. Er ligt ook een exemplaar van een 35 m lange waka, die is gemaakt van drie kauri-bomen. Hij heet Ngatokimantawhaorua, naar de kano waarmee de Maori Kupe Nieuw Zeeland ontdekte. Er is plaats voor 120 Maori-krijgers en hij wordt elk jaar op Nieuw Zeeland-dag gebruikt.
Na het bezoek aan de Treaty Grounds steken we met de ferry over naar Russell. Eén van de oudste stadjes van Nieuw Zeeland, dus staat er ook het oudste kerkje van Nieuw Zeeland en het oudste hotel (Duke of Marlborough, dat als eerste een volledige vergunning had om alcohol te schenken). Ooit was Russell een levendig walvisstation in de 19e eeuw, nu vooral levendig door de toeristen. Maar in de loop van de middag zijn die weer vertrokken en is het een heerlijk rustig klein plaatsje, waar je heerlijk langs de waterkant kunt zitten en over het water kunt staren (desgewenst met een glaasje bij de hand).
Je kunt er ook nog een 20 minuten durende klim ondernemen naar een viewpoint boven het stadje. Daar heb je naar weerskanten een mooi uitzicht over de Bay of Islands.
Een easy going dagje al met al, dat wordt besloten met een gezamenlijk diner aan het Waterfront in Paihia.
Abonneren op:
Posts (Atom)