Safari desert camp - Mintarib: 5 januari

Gisteren zijn we gaan slapen met de gordijnen open om “s ochtends te kunnen genieten van de zonsopgang. Inkijk is er niet echt te vrezen dus. Rond half 7 in de ochtend stommelt en rommelt Annelies, terwijl ze haar kleren aantrekt en ook ik trek wat warms aan. We zitten tenslotte wel op 1.400 meter hoogte. Vanaf het balkon zien we de lucht langzaam kleuren terwijl de zon opkomt. Volgens mij zijn we de enige stervelingen die nu zitten te kijken, op 1 man na die een foto komt maken (niet van de zonsopgang) en weer vertrekt.

Op tijd wakker betekent dus ook op tijd aan het ontbijt en als gevolg daarvan tijd om nog te genieten aan de rand van het zwembad (lees: zonnen en lezen) voor we vertrekken. Rond half 11 zijn we bijna de laatste gasten die weggaan. Ons doel vandaag is slapen in de woestijn. Om half 3 arriveren we in het kantoortje van Safari desert camp. We wachten tot er nog enkele gasten zich gemeld hebben. Door een lokale ondernemer wordt de bandenspanning verlaagd van onze landcruiser, zodat we beter uit de voeten kunnen in de woestijn en vergezeld van 1 gids vertrekken we in 3 4WD naar het kamp. Iedereen rijdt zelf. Low gear is niet nodig, alles kan in high gear. Af en toe moet je wel snelheid maken om de hoge heuvel op te komen, maar verder is het simpel rijden. Niet van die diepe zandsporen als toen tijdens onze 1-daagse clinic off-road rijden Gijs. Maar het is natuurlijk wel gaaf om door de woestijn te rijden.

Na 22 km rijden door de woestijn arriveren we bij het kamp. 

De ontvangst gaat vergezeld van Omaanse koffie of thee en dadels. We verblijven in een soort van bedoeïne tent. 

Om half 5 springen we op een kameel om de hoge zandduinen te bedwingen met als doel het bewonderen van de zonsondergang. Helaas is het wat bewolkt dus dat gooit roet in het eten. Maar de kameel als vervoermiddel waarmee we ons hebben verplaatst strepen we af op de bucketlist.

Na snel een half koude douche te hebben genomen is het tijd om te rusten zodat we fit aan het diner verschijnen.

Als we teruglopen naar de tent worden we verrast door een prachtige sterrenhemel: heldere sterren en minder helder en wie weet wel iets van een melkwegstelsel. Of vertroebelt de Omaanse koffie nu mijn opmerkzaamheid?

Hail al Shas: 4 januari

Vandaag, vrijdag, gaan we de veemarkt in Nizwa bekijken. Ieder boek en reisleider vertelt dat dit bijzonder is. Je moet er wel vroeg bij zijn want om 11 uur is het echt afgelopen, omdat dan het vrijdag gebed begint.

We hoeven niet te zoeken waar het is. We kennen de route inmiddels en de drukte kondigt zich al aan vanaf de weg. Alleen is het wel erg druk op de parkeerplaats. Maar zoals vaker rijdt er net een auto weg en heb ik weer geluk.
De veemarkt is absurd, alsof de tijd heeft stilgestaan. Mannen rennen met hun koeien en dan vooral stieren ( maar ook geiten) rondjes in een carrousel, terwijl de kopers en de toeristen er in een cirkel om heen staan of in de binnenring staan.

Interesse tonen in een mogelijke koop gebeurt door een handgebaar of het gooien van een steentje om de aandacht te trekken. Als de koop gesloten is wordt het beest aan een paal gebonden en gaan ze eerst nog ff kletsen. Naast mij staat bv een geit die vastgebonden is en geduldig wacht op zijn nieuwe baasje.

Na deze ludieke voorstelling dwalen we door de verschillende souks: dadel Souk, groente Souk, aardewerken potten souk en een waarvan de meeste shopjes gesloten zijn. Rond 11 uur stappen we weer in onze Toyota landcruiser en rijden naar het El Saiq plateau dat op 2000 meter hoogte ligt. Het eerste uitzichtpunt is Diana viewpoint in het dorp . WeAl Ayn en A”sherageh kunnen het niet direct vinden, omdat er geen teken is waar we moeten zijn dus ik stop bij een benzinepomp om het te vragen. En dat is het begin van een bijzonder verhaal. De pompbediende haalt zijn schouders op en wijst naar een Omani in een 4WD. Dus ik loop naar hem toe en vraag de weg. Hij zegt “je kunt het best naar het nieuwe hotel gaan en vanaf daar zie je alle dorpjes en bijzonderheden het beste”. Ik denk hotel??? En dan begint hij een verhaal over dat hij in Arnhem is geweest en zijn zoon, die naast hem zit in Amsterdam. Dus ik praat mee, maar denk: ik wil alleen maar de route weten. En dan, voor ik het weet rijden we achter hen aan, leidt hij ons rond in zijn nieuwe hotel met een fantastisch uitzicht en zitten we ruim een uur te praten met hem en zijn zoon over van alles. 

Hij is een gepensioneerde kolonel en zijn zoon zit in de IT business bij de politie. We drinken koffie en Mahmoud vraagt van alles aan mij en ook aan Annelies. Zijn zoon Ahmed laat zien waar hij is geweest in Amsterdam. We praten over familie, de Sultan van Oman, het koningshuis. Al snel is het bijna 14.00 uur. Mahmoud nodigt ons nog uit in zijn huis, maar dat slaan we beleeft af. 

We willen toch wel graag de dorpjes van dichtbij zien en daarna moeten we nog 2 uur rijden naar ons hotel. We wisselen telefoon- en Facebook gegevens uit en dan bekijken we nog de mooie plaatsen: Al Ayn en A”sherageh.

Circa 2 uur later arriveren we rond 17.00 uur in THE VIEW in Hail al Shas. 

Wauw wat een schitterend uitzicht. We zijn op tijd voor de ondergaande zon, die over een half uur achter de bergen zal verdwijnen. Wat een spektakel! Prachtige kleuren tekenen de hemel. Ik raak er zelfs een beetje van in extase. Dit is een “extraordinary spot”. Soms leent het Engels zich beter voor wat je wilt uitdrukken. 

Als de zon ondergaat gaan de lichtjes in de stad Al Hamra onder ons aan. Net een gekleurde kerstboom.

Nu genieten we van een 5- gangen diner. We voelen ons heel erg verwend.

Nizwa: 3 januari

Vannacht was het een koude nacht. Het dunne dekentje in ons tent-huisje was niet voldoende om ons warm te houden. Gelukkig staat de zon al weer hoog aan de hemel, zodat onze koude spieren weer warm en soepel worden. Na een heerlijk ontbijt rijden we nog een eind de berg Jebel Shams op om de mooie uitzichten te bekijken. 

Daarna rijden we naar het volgende mooie dorp Misfat al Jabreen. De afdaling van de berg over de onverharde weg met haarspeldbochten gast snel, zonder er een te missen. Voor we het weten bereiken we alweer de asfalt weg.

We rijden langs een weg waar we gisteren verschillende loslopende d(r)ommedarissen zagen. Wat verder opvalt is het grote aantal verharde voetbalvelden zonder spelers. Ze leggen ze zelfs aan in de bedding van de rivier.

Misfat al Jabreen bestaat uit een nieuw deel op de top en een oud deel dat bestaat uit veelal bewoonde mudbrick huizen. We dwalen door de straatjes en verwonderen ons over de schoonheid van dit alles. Bij het Misfat old house drinkt William een Omaans bakkie, drinkt Annelies een bananen juice en doen we ons tegoed aan de heerlijkste verse dadels.

Als we uitgedoold zijn (en nat bezweet van alle trappen lopen) vertrekken we naar Al Hoota cave (grot). Een groot ondergronds gewelf van 5 km lengte waarvan slechts een deel, 900 meter, toegankelijk is. Het is de enige grot in Oman die open is voor publiek. Als je er
toch bent wil je dit niet missen.

Het bezoek aan de grot was op het heetst van de dag, dus een goede keuze van ons. Ook al was het in de grot ook nog steeds 21 graden. We nuttigen nog snel even een boterham met feta en cherry tomaat en rijden dan naar het Golden Tulip Nizwa hotel: onze volgende overnachtingsplek. We worden met alle egards ontvangen en vlijen ons vrijwel
direct neer in de bedjes aan het zwembad.

De rest van het verhaal kunnen jullie ook vertellen. Annelies zont, William loopt hard en ‘s avonds genieten ze van een overheerlijk diner. Al is het wel zo dat dit laatste op het moment van schrijven nog moet plaatsvinden.

Jebel Shams: 2 januari

Vandaag vervolgen we onze reis naar het Jebel Shams plateau. We reizen door Nizwa en plannen een stop in Al Hamra en Misfat al Abryeen. Dankzij de prachtige expressway gaat het eerste deel van de reis tot aan Nizwa snel. Het nadeel is wel dat het saaier is: vlak landschap liggend tussen de bergen gebouwd in een rots-steenachtig zand terrein.

Als we door de prachtige poort aan de rand Nizwa binnen rijden wordt het machtige fort al aangekondigd. 

We besluiten om onze planning aan te passen en eerst het fort te gaan bekijken. In tegenstelling tot de andere forten is de toegangsprijs van deze 10x maal zo hoog (€ 12). Maar dat is nog steeds een koopje vergeleken bij de prijzen van de kastelen in Frankrijk.
Als we op het middengedeelte van het fort lopen is er een traditioneel Omaanse mannendans gaande. Leuk om even mee te maken. 

Het fort bestaat uit een hele grote hoge ronde toren dat diende ter verdediging. Er staan kanonnen en ze goten ook hete dadelsiroop naar beneden om de vijand buiten te houden. Bovendien was het fort beveiligd met 7 deuren, waarbij achter 5 deuren ook nog eens een valkuil zit. Gelukkig zijn deze nu afgedekt met glas. In het aangrenzende kasteel hangt aan de wanden een uitgebreide uitleg over Nizwa, het kasteel en het ontstaan van Oman.

In het kasteel nemen we op verzoek foto’s van een Omaans koppel en zij van ons. 

De dame, die geen Engels spreek, is zeer geïnteresseerd in onze zoomlens. Haar man vertaalt wat wij vertellen. Als we het kasteel willen verlaten wordt ons een klein kopje koffie aangeboden met dadels. Weigeren kan maar is niet beleefd. Het smaakt overigens heerlijk.

Als we het kasteel verlaten is het lunchtijd, dus gaan we bij een coffeeshop zitten. Niet net zo een als in Amsterdam. Hier verkopen ze gewoon een kip sandwich (wat eigenlijk een opgerolde tortilla is) en lekkere mango en ananas sap. Ruim een uur later vertrekken we richting Al Hamra om de oude stad, die gemaakt is van modder met stro (mudbrick) te gaan bekijken. We kunnen het oude dorp niet vinden, maar juist op dat moment rijden we onder een oude smalle poort door zo het mudbrick dorp binnen. Het is bijzonder en prachtig om te zien. Veel huizen zijn niets meer bewoond, enkele worden gerenoveerd en 2 huizen zijn ingericht als museum. 

We gaan bij het huis met de naam Baih al Safah naar binnen en dwalen door het wonderbaarlijk grote huis met al z’n vertrekken en verdiepingen. In een van de vertrekken worden we gastvrij ontvangen en rondgeleid terwijl onze Omaanse gastheer uitleg geeft en een oude Omaamse man zingt en een riem vlecht. 

Het huis was van de lokale leider en de hele familie woonde er van opa- oma tot aan de kleinkinderen: circa 25 mensen. Aan het einde werden we in de gastenkamer uitgenodigd voor een klein kopje koffie of thee met dadels. 

Een bezoek aan dit huis kunnen we iedereen aanbevelen het is leuk, interessant en de mensen zijn heel gastvrij.
Daarna hebben we nog even kort het andere huis Beit al Jabal bezocht.

Via een smal weggetje zijn we in staat om ons door en uit het oude stadje te wringen en komen we uit op een hoger gelegen lokatie met een prachtig uitzicht op de oude mudbrick stad.

Dan blijkt ook pas hoe groot het eigenlijk is. Vervolgens zetten we koers naar onze overnachtings plek: Sama Heights Resort gelegen in het gebergte Jebel Shams, dat met 3 km hoogte de hoogste berg van Oman is.

Ons vermoeden is dat we nu echt off road gaan rijden over niet geasfalteerde wegen (zoals in Namibië ma), maar tot onze verbazing ligt er inmiddels gewoon een brede geasfalteerde weg. Gelukkig rijden we toch een km of 12 over een niet geasfalteerde wasbordweg met heuveltjes en kleine kuilen. Zo kan ik heel heel langzaam wennen aan het rijden met een 4WD. Ons complex ligt hoog, maar jammer genoeg niet op een top, zodat we vanaf onze plek geen zonsondergang kunnen bewonderen. Aangezien aan het einde van de dag het (zon)licht mooi zacht en kleurrijk is rijden we even naar de Grand Canyon van Oman (2 km van de plek waar we verblijven). 

En het is indrukwekkend om te zien. Het blijft fascinerend om zoiets immens te zien dat in miljoenen jaren is ontstaan.

Zo en nu is het tijd voor een douche, wat rust en een diner.

Muscat: nieuwjaarsdag

Vandaag is een relax dagje voor we morgen de bergen intrekken. We staan relatief laat op en constateren dat alle ontbijttafels bezet zijn. Iedereen is dus toch weer op tijd wakker. Gelukkig is er snel een plek beschikbaar.

Even nog terug naar gisteravond. Om half 10 ‘s avonds schuiven we aan voor het oudejaarsdiner: visbarbecue. De entourage is leuk: netjes aangekleed, kroontjes, hoedjes en fluitjes op tafel voor extra enthousiasme. Helaas kunnen de koks die de barbecues bedienen het tempo niet bijhouden. Verder smaakte alles goed. Je kunt het diner vergelijken met onze hapjes op oudejaars avond. Op het grote scherm begint het aftellen en vanaf dat moment was iedereen even in extase en zette de dj de sfeer nog extra aan door stevige muziek te draaien. Gezellig en bijzonder om mee te maken. Wat ontbrak was vuurwerk. Om iets over 24.00 uur wensen wij iedereen de beste wensen uit Oman en dat levert een stroom van appjes op. Uiteindelijk zijn we rond 1 uur naar onze kamer gegaan.

Terug naar het moment van nu. We liggen heerlijk op ons zonnedek aan het zwembad te chillen. Even helemaal niets doen voordat we morgen vertrekken uit  Muscat. 

Muscat: 31 december

Vandaag staan we iets eerder op, omdat we de grootste moskee van Muscat, Sultan Qaboos Grand Mosque willen bezoeken. Deze is tot 11 uur geopend en rond 10 uur schijnen er veel bussen te arriveren waardoor het heel druk kan zijn. Als we arriveren zijn er toch al aardig wat bussen, maar met de drukte valt het gelukkig mee. De moskee is indrukwekkend: alles glimt, de tegels spiegelen en de binnenkant van de Grand Mosque is feeëriek. Precies zoals je het jezelf ook voorstelt: als een Oosters sprookje. Het is kleurrijk, gedetailleerd en toch ook weer heel sereen.

Na ons bezoek aan de moskee rijden we naar Mutlah alias Matlah. Ze willen plaatsnamen nog wel eens anders schrijven. Als we de auto gratis hebben geparkeerd lopen we langs de haven naar de Souk: kleine shops in dito kleine steegjes met allemaal spullen die we niet nodig hebben. Grappig om te zien maar niet imposant. 

Als we de Souk aan de andere kant verlaten zijn we dichtbij het verdedigingsfort van Mutlah. Dus klimmen we omhoog om het uitzicht te kunnen bewonderen. Vanaf die positie wordt heel duidelijk dat  Mutlah strategisch ingeklemd ligt tussen bergen. De wacht wordt gehouden vanuit 3 wachters torens die op verschillende bergpunten staan en mocht er toch nog een vijand de stad benaderen dan buldert van bovenaf het kanon.

Langzaam lopen we weer naar beneden en rijden vervolgens met de auto naar oud Muscat. Waarom het zo heet weet ik niet want alles ziet er nieuw uit. Wat deze plek interessant maakt is dat hier het paleis van Sultan Qaboos “Qasr Al Alam” staat. 

Niet dat je er dichtbij kunt komen, maar het vormt een leuke toeristische attractie wat ook blijkt uit de bussen vol met toeristen die stoppen en komen kijken. Na een toiletstop, wat nog lastig is want openbare toiletten zijn er niet, en een overheerlijk passionfruit drankje rijden we weer terug naar ons hotel. We kleden ons vervolgens snel om en duiken op een ligbedje aan het zwembad om bij te bruinen.

Normaal zouden we nu, rond 19.30 uur, dineren, maar het is 31 december: niet normaal dus. We lijden nog even honger om straks om 21.30 aan te schuiven aan ons oudejaars diner. Dat duurt tot 1.00 uur en is inclusief dj. Maar zover is het nog niet. Morgen lezen jullie hoe het was.

Voor nu wensen we iedereen een goed uiteinde en een 🍸🍸 KNALLEND nieuwjaar.