Foto's

T/m 7 juli staan nu ook de foto's erop! :)

9 juli: Van Klein Aus vista naar Sossusvlei lodge (Sesriem)

’s Ochtends om 6 uur keken Annelies en ik uit het raam over de vlakte naar de zonsopgang vanuit ons bed. Heel bijzonder om dat te kunnen doen. Annelies ging er zelfs nog uit om een foto te maken, ondanks het feit dat het hartstikke koud was. Naast de kou waait het hard op de vlakte. De hele nacht heeft de wind om het huis heen gebulderd. Af en toe dacht ik gaat dat wel goed, maar gelukkig was het huis stevig tegen de rots aan gebouwd.

We stonden uiteindelijk pas om haf 8 op, heerlijk lang luieren. Daarna inpakken en de buren ophalen, Larissa en Willemien, wiens huisje 400 meter verder op lag. Zij hadden ook lekker geslapen en via de 7 km lange weg zijn we naar de hoofdlocatie gereden voor ons ontbijt: lekkere koffie, bruin brood, roerei, yoghurt en een sapje. Precies wat Nederlanders ’s morgens nodig hebben. Daarna een kleine 400 km rijden over stoffige gravelwegen op weg naar onze volgende lodge, midden in de woestijn van Namib dessert. De weg was redelijk saai, veel hetzelfde landschap, droge savanne.

Gelukkig spotte we een jonge kudu.

En een tijdje later spotte we ook veel oryxen. Een van de weinige dieren die zich op het savanne landschap in leven kan houden, omdat water voor hen niet essentieel is. Omstreeks drie uur reden we Sesriem binnen. De plaats waar onze nieuwe lodge lag. Ik had vooraf het idee dat Sesriem een echte plaats was met huizen enzo. Helaas. De plaats was niet meer dan een lodge, een camping, een benzine pomp, een shop waar je eten kon kopen voor je ontbijt, lunch en diner en er was ook nog en atm. Dat was het dan.

Onze lodge was luxe. Het was grootschaliger dan we tot nu toe hebben gehad en daarom was ook de gastvriendelijkheid en –vrijheid anders dan we tot nu toe waren gewend.
 

’s Avonds bij het diner ontdekten we de kwaliteit van deze lodge: het diner. Zo uitgebreid hadden we het nog niet gezien. Net als alle andere keren was het een buffet, maar als voorafje kon je kiezen uit heel veel verschillende gerechten, als hoofdmenu was er veel vlees van de braai (zebra, gemsbok, blesbok, kudu, warthog etc) en de toetjes: delicious. Echt in één woord wauw.

 

Om 9 uur ’s avonds was het tijd voor de tweede halve finale wedstrijd: Nederland tegen Argentinië. Er valt van alles over te zeggen, maar het was 0-0 na verlenging en we verloren de strafschoppenserie. Dat was een domper. We hadden graag nog een keer tegen de Duitsers gespeeld. Het mocht helaas niet zo zijn.

8 juli: Klein-Aus Vista

Vandaag is weer een reisdag. In eerste instantie gaan we uit van een reis van 380 km, waardoor we maar op tijd opstaan (7 uur). Na het ontbijt komen we er echter achter dat het maar 280 km is en daar zijn we blij mee. Het rijden gaat redelijk snel en na ongeveer 3 uur komen we al bij Aus aan. Daar gaan we op zoek naar een supermarkt. We vinden een klein winkeltje met de hoognodige dingen. Geen spullen voor avond eten  en dus gaan we toch maar niet zelf koken vanavond. Dat was het plan eerst, omdat onze huisjes ingericht zouden zijn met een keukentje. Wel kopen we nog even het laatste voor de lunch.

Daarna op weg naar Klein-Aus Vista. Dat is het park waar onze huisjes zich bevinden. Eerst bij de receptie melden en daar wordt ons verteld dat ons huisje nog 7 km verderop is. Oke, we zijn benieuwd, want als we daarheen rijden zien we geen huisjes opkomen. Uiteindelijk liggen de huisjes wat verder achter een berg en wauw wat is dat bijzonder. De omgeving is prachtig; vele bergen van enorme stenen en de huisjes zijn in deze bergen gebouwd. Het is enorm bijzonder. We kijken uit over de vlakte. De oryx (gemsbok) lopen voor ons huis over de savanne. 

Het lijkt me heerlijk om ’s ochtends wakker te worden, de gordijnen open te doen en dit geweldige uitzicht weer te zien. Als we de huisjes ingaan om te kijken worden we nog verder verrast. De huisjes zijn heel ruim en luxe. We zijn enorm onder de indruk. We laden onze spullen uit en gaan vervolgens weer op pad. Er schijnen in de omgeving wilde paarden te zijn en daar gaan we naar op zoek. Al voor het uitzichtpunt zien we een hele groep van ongeveer 80 paarden. We maken wat foto’s, maar ze blijven ver weg. Daarbij blijven het paarden. Op de één of andere manier toch een stuk minder indrukwekkend dan zebra’s of giraffen bijvoorbeeld. Waarschijnlijk omdat we ook zoveel paarden in Nederland hebben. Bij het uitzichtpunt aangekomen zien we nog twee paarden lopen, maar helaas maken ze geen gebruik van de ‘waterhole’ die daar is aangelegd. Deze waterplek is aangelegd, omdat de paarden anders vertrokken zouden zijn naar andere plekken en dit juist een trekpleister is voor toeristen.

Hierna rijden we nog een keer naar Aus. Dit keer om te tanken. Als we weer teruggaan naar ons huisje komen we acht struisvogels tegen. Ze rennen in een rijtje de weg over, een mooi gezicht. 

Een eindje verderop zien we ook nog 6 oryx. Dit is een soort antilope. Ze komen steeds dichterbij en uiteindelijk rennen ook zij de weg over, wat leidt tot leuke foto’s. 

Vervolgens drinken we een wijntje (en een appletiser) in ons huisje totdat we zien dat ze zon langzaam ondergaat. Snel gaan we naar buiten met de camera’s en leggen de tot nu toe mooiste zonsondergang vast.

’s Avonds kijken we naar de halve finale voetbal tussen Brazilië en Duitsland. 5-0 voor Duitsland na 30 minuten, krankzinnig, wat gebeurt hier? In ieder geval goed voor Williams poultje.

7 juli: Fish River Canyon

Vandaag staat de wekker al om zes uur. We gaan naar de Fish River Canyon, en het schijnt het mooiste te zijn als we er vroeg heen gaan. Na het ontbijt stappen we om half acht in de auto. Het is maar een kort stukje rijden naar de Canyon. We rijden door een plat landschap, zonder te weten wat we moeten verwachten, maar als we dan eenmaal bij het main viewpoint zijn overtreft dat veel van onze verwachtingen.

 

 

 

 

 

De basis van de Canyon is al 2.000 miljoen jaar oud, de rivierbedding 1.500 miljoen jaar oud en sinds 350 miljoen jaar is de gehele canyon uitgesleten. Volgens de San stam is het ontstaan doordat de slangen vroeger wegvluchten voor de jagers, vandaar ook het kronkelende patroon van de canyon. De echte reden ligt natuurlijk compleet anders. Een groot deel van de canyon is gevormd door tektonische activiteit (botsende aardplaten). Hierna nam erosie van de Namaqualand bergen het over. Daarnaast, ook al is het moeilijk te geloven in het enorm droge en warme klimaat, hebben gletsjers  ook een groot aandeel gehad in de formatie van de canyon.  Als laatste waren ook vulkanische krachten van invloed.

Het is enorm indrukwekkend om te zien en we bekijken de Canyon vanuit allerlei punten. Vele foto’s worden gemaakt. Het is bizar hoe groot het gebied is. Het lijkt zich steeds verder uit te strekken, hoe ver we ook doorrijden. De Fish River Canyon is de op één na grootste van de wereld (na the Grand Canyon in Arizona, VS). Het is 90-160 km lang, 27 km breed en 549 m diep. Doordat we al om kwart over acht op de plaats van bestemming waren, rijden we er ook weer voor de lunch weg. Om half twaalf zijn we alweer terug bij het huisje. Na een kop koffie en de lunch gaan we heerlijk relaxen in de zon, achter ons huisje, zodat we uit de koele wind zitten.

William is nog even gaan hardlopen, gelukkig zonder nagezeten te worden door wild animals. Daarna hebben we nog even een rondje gelopen en het zwembad ontdekt. Het lag een eindje van de bebouwing en vanaf daar keek je zo de vlakte op, prachtig. Na lekker warm gedoucht te hebben zijn we gaan dineren en vervolgens weer vroeg naar bed, omdat we de volgende dag weer zouden gaan reizen naar de volgende plek.

6 juli: Fish River Canyon

Om 7 uur ging de wekker alweer. De voldaanheid van de vorige dag was nog niet weg, want we realiseerden ons direct weer dat Nederland door was naar de halve finale. In de lounge nog even het internet op gegaan, om de appjes te checken en zelfs ook nog even om te werken (Annelies tenminste), voordat we naar de ontbijttafel gingen. Daar was Felix ook alweer aanwezig, ondanks dat hij gisteravond ook tot twaalf uur had gezeten om op ons te wachten. Na het ontbijt hebben we al onze spullen ingepakt, want het was tijd om naar de volgende accommodatie te vertrekken. Bepakt en bezakt gingen we om negen uur op weg naar Fish River Canyon. Onderweg nog even boodschappen gedaan bij de Spar en een mooie roofvogel gespot. Later hebben we het opgezocht en het bleek een Martial Eagle te zijn.

De weg naar Fish River Canyon was wel 460 km en dus een tocht van ongeveer zes uur. Veel in de auto zitten vandaag dus, helaas. Wat het nog minder leuk maakte was dat het landschap bijna de gehele weg hetzelfde was: gras met wat struikjes en ook nog zo plat dat er in de verte weinig anders te zien was. De weg heet B1 en is de snelweg en is kaarsrecht, wat het zelfs voor de chauffeur ook saai maakt. Even waren er wat bergen te zien, die we de tafelbergen noemen, omdat ze helemaal plat waren aan de bovenkant. Gelukkig hadden we nog even een uitstapje, zodat we niet de gehele dag in de auto zouden zitten: Quiver tree forest (bos van kokerbomen). De bomen worden zo genoemd, omdat de takken gebruikt worden om kokers van te maken voor de San stam. Deze mensen bewaarden hun pijl en boog hierin. Bij de kokerbomen zitten ook een heleboel marmotten.

Op weg naar Giants Playground, zien we nog twee cheetas. Helaas zitten ze niet echt in het wild, maar achter een hek. Toch kunnen we wat mooie foto’s maken.

Daarna dan dus door naar Giants Playground. Vanuit het niets zie je allemaal rotsblokken, die willekeurig op elkaar liggen in een groot gebied. Grappig om te zien vanaf de parkeerplaats, maar ook weer niet zo bijzonder om er een uur rond te wandelen. Vervolgens door naar de Canon lodge, vlakbij de Fish River Canyon. We reden dwars door Keetmanshoop, omdat we even wilden tanken: 60 liter. In de Hilux zit een tank van 80 liter en nog een reservetank van 40 liter. Goed voor zo’n 1200 km rijden. Keetmanshoop kent enkele asfaltwegen en voor de rest is het gravel. Redelijk snel nadat we deze plaats hadden verlaten, reden we gravelroad op, die we nog circa 130 km moesten volgen voordat we bij onze accommodatie aan zouden komen.

Overigens is er prima op te rijden. Het is een soort asfaltweg, maar dan zonder asfalt. Je mag maximaal 80 km/uur rijden, dus het duurt langer. Al die tijd reden we langs de spoorlijn, zonder een trein te zien. Totdat er uiteindelijk 1 loc passeerde met een personenwagon.

De aankomst bij Canon lodge was wauw. Midden in nowhere land tussen grote rotsen die er lagen, bevond zich ons lodge. Gebouwd op en of tegen de rotsen. In de lodge van Annelies en William bevond zich zelfs nog een steen, waar gewoon omheen was gebouwd. De huisjes waren rechtstreeks afkomstig uit het sprookje van Hans en Grietje. Er was één nadeel. Het was er erg koud.

5 juli: Bagatelle Kalahari Gameranch

Half zeven stonden we op. Vandaag zouden we een heleboel leuke dingen gaan doen. Te beginnen met de Bushmen walk. Deze startte om acht uur, dus daarvoor hadden we al ontbeten. Samen met vijf Bushmen, die zich voor de gelegenheid in de traditionele kleding hadden gestoken, gingen we op stap. Zij maakten deel uit van de San bevolking. Ze zullen het wel koud gehad hebben, want wij liepen met twee vesten, terwijl zij alleen ondergoed en een doek droegen.

Onderweg naar de hutjes verderop stopten we enkele keren om wat te leren over de manier waarop de Bushmen overleven, bijvoorbeeld hoe ze jaagden en wat ze aten en dronken. De Bushmen leven in dit gebied niet meer op deze manier, maar ze zijn er nog wel in het noorden van Namibië: Damaraland. Daar hebben ze eigen grond waardoor ze hun traditionele gewoonten kunnen handhaven. Bij de hutjes zaten enkele vrouwen met een baby en mannen ons op te wachten. (O)ma was helemaaaaaal weg van die kleine.

De gids vertelde hoe een man een vrouw ten huwelijk vroeg. Letterlijk gezien ging hij jagen op zijn vrouw en schoot dan met een pijltje op haar. Als ze hem ook leuk vond dan hield ze de pijl, anders brak ze de pijl doormidden en gooide ze het weg. Daarna presenteerden ze het pijltje en het boogje aan de respectievelijk ouders, ten teken dat ze elkaar  leuk vonden.
Daarna wandelden we door de rode duinen terug naar de lodge waar we afscheid namen van onze bushmen. Dat probeerde William in hun eigen taal te doen, maar zo simpel is dat niet. Ze maken namelijk klik geluiden, die voor ons erg lastig zijn.
Tegenwoordig leven de San-bushmen niet meer volgens de traditionele gewoontes. Velen werken op de landerijen en verdienen zo hun geld voor levensonderhoud. Hun kinderen leren tegenwoordig Engels op school.

Na terugkomst hebben we lekker in de zon geluierd en geluncht. Om 15 uur begon de Combination Drive: game drive, cheetahs voeren en zonsondergang kijken. Samen met een familie Belgen zaten we in de jeep. We hadden meteen leuk contact en de grapjes gingen over en weer. De gids reed naar het andere deel van het park, waar het erg heuvelachtig was. Elke keer als we naar beneden gingen zaten de Belgische kinderen met hun armen in de lucht, alsof we in een achtbaan zaten. Het wild dat we zagen was niet spectaculair, maar wel leuk: oryx, springbok, kudu, (kleine)vossen, wildebeest, giraffen en struisvogels.

Nadat we dit deel van het (privé) park waren door gecrost, was het tijd voor cheetah feeding. We waren benieuwd. We reden een ander deel van het park in en daar lagen de 3 cheetahs heerlijk in de zon. Mooi voor ons dus voor het nemen van schitterende foto’s.

De cheetahs waren wezen en hadden van hun moeder niet geleerd om te jagen, dus werden ze hier opgevangen en gevoerd. De cheetahs waren alledrie tien jaar. In het wild worden cheetahs normaal 12-15 jaar, maar in parken kunnen ze wel 20 jaar worden. Echter leeft maar 10% van de cheetahs in Namibië in het wild en de overige 90% wordt opgevangen in parken.

We reden eerst terug met de auto. De cheetahs volgden ons aarzelend en daarna met de auto omhoog scheuren, terwijl ze mee renden om gevoerd te worden. Voldaan met een stuk vlees in de bek trokken ze zich heel snel terug. Toen gebeurde wat we normaal nooit zouden doen. Nadat we met de auto er vlak bij waren kon iedereen uitstappen om close-up foto’s te maken. Kun je je dat voorstellen? Wij niet, maar we hebben het wel gedaan.

Daarna terug voor de sundowner bovenop een heuvel, genieten van wijn/frisdrank en een prachtige zonsondergang. Onderwijl lekker keuvelend met onze Zuiderburen, terwijl William een wedstrijdje deed met de Belgische kinderen wie eerst bovenop de zandheuvel was. De temperatuur was inmiddels flink gedaald en vooral Larissa zat de bibberen, ondanks de drie vesten en deken die ze om had. Het was dus toch wel fijn toen we teruggingen naar de lodge en een douche konden nemen, al was deze niet zo warm als we gewild hadden. Daarna samen met de Belgen even naar Argentinië – België gekeken, als opwarmertje voor DE wedstrijd Nederland – Costa Rica. Helaas voor onze Belgische reisgenoten verloor België. Niet getreurd, tijd voor weer een overheerlijk diner met onder andere: carpaccio van springbok, flame-baked kudu steak en een heerlijk chocolade cakeje met vloeibare chocola in het midden.

21.00 uur Namibische tijd: tijd voor de wedstrijd – de kwartfinale van de wereldkampioenschappen voetbal 2014 Nederland – Costa Rica. In oranje getooid begaven we ons naar ons tijdelijke stadionnetje, vergezeld door 3 Namibiërs, van wie Felix hartstochtelijk meeleefde met ons en tot het eind van de wedstrijd bij ons bleef (hij moest alles afsluiten). Ondanks de saaie wedstrijd, met spannende momenten, grote kansen en miraculeuze reddingen van de keeper, bleef het ook na verlenging 0-0. Maar onze coach Louis had een verrassing in petto en bracht de 2e keeper in, Krul, die uitgroeide tot de held van de wedstrijd door 2 strafschoppen te stoppen. We zijn door! naar de halve finale. Euforie alom. Heerlijk. Tegen 24 uur vielen we vervolgens voldaan in slaap.

4 juli:Van Windhuk naar Kalahari woestijn

Helaas helaas zijn foto's niet mogelijk. Ons geduld is al erg op de proef gesteld om dit er überhaupt op te krijgen. Hopelijk kunnen we later nog foto's toevoegen.

Om 5.15 in de ochtend landde ons vliegtuig op het vliegveld van Windhuk vanuit Frankfurt. Heel vroeg in de ochtend dus. Niet iedereen had in het vliegtuig goed  geslapen. Nadat we door de douane waren zouden we opgewacht worden door de reisorganisatie, die ons de vouchers van de lodges zouden overhandigen. Helaas. Er was blijkbaar in de communicatie iets verkeerd gegaan.  Gelukkig is het later toch nog opgelost.
Bij budget haalden we de sleutel  op van onze Toyota Hilux. Een grote 4WD, maar heerlijk om met z’n allen in te rijden op de Namibische wegen. Ze hebben slechts  1  enkelbaanse snelweg (B1 – die loopt van Noord naar Zuid), een aantal kleinere geasfalteerde wegen en verder veel gravelwegen. Dus een 4WD is wel lekker.

13.30 ongeveer arriveerden we via de gravelweg bij onze lodge: Bagatelle Kalahari Game Ranche. Rijdend op de gravelweg, D1268, zagen we springbokken,een  rennende struisvogel en zebra’s: ons eerste gespotte wild. De omgeving die we binnen reden, de Kalahari  dessert, ziet er prachtig uit: rode duinen, struiken, verdort gras, strak blauwe lucht. En daar ligt het dan: onze lodge, mooi gesitueerd  tussen de rode duinen, omringd door een serene rust, grazende springbokken, loslopende  paarden en een pauw die uit je hand eet.

De kamer is luxe, maar wel vol met muggen. Dat wordt nog een uitdaging vanavond om die allemaal te doden. Gelukkig ligt er een spuitbus in de kamer tegen muggen.
Na ons even opgefrist te hebben, zijn we lekker in de lounge gaan zitten voor een kop koffie, thee of fris en een lekker stuk cake. We hadden verwacht dat er wel meer mensen zouden zitten, maar die waren waarschijnlijk allemaal op game drive met de jeep. Gelukkig hebben ze hier een televisie, dus om 17 uur zaten we klaar voor de wedstrijd Duitsland-Frankrijk. Langzaam aan kwamen de mensen binnenlopen, de game drive was afgelopen. Ineens komt ons menu binnengelopen: een springbok in de woonkamer. Wie heeft die nou niet als huisdier. Voor de Namibiërs was dat dan ook heel gewoon, terwijl alle gasten zich verdrongen om foto’s te maken. De springbok maakte geen aanstalten om te gaan en vond alles goed: bijzonder. Tijdens de wedstrijd kregen we het echte menu te zien. Er stonden heerlijke dingen op de kaart waar we tussen konden kiezen. Als voorgerecht: carpaccio of soep. Het hoofdgerecht was een lopend buffet met gestoomde broccoli, salade, gegratineerde aardappelen en keuze tussen vis, springbok en lamsvlees. Als toetje namen we allemaal de aardbeien mousse. Het was heerlijk!

Na nog een kop koffie voor de oudjes (Willemien en William) werd onze astronomische kennis wat bijgeschaafd. We hebben geleerd waar Mars ligt, naar de maan gekeken, de Melkweg ontdekt en verschillende sterrenclusters gezien. Het was indrukwekkend om het oppervlakte van de maan door de telescoop te zien. Sowieso was het al heel bijzonder dat we zoveel  sterren konden zien. Dat kan natuurlijk nooit in Nederland met het vele licht dat altijd aan is. De gids vertelde er hele verhalen bij. Leuk om wat te leren hierover! Af en toe natuurlijk even vertalen voor (o)ma. Maar gelukkig praten veel Namibiërs ook Afrikaans en zo kan ook (o)ma met hun praten, zonder vertaling van ons.
Om negen uur lagen we al in bed. Vooral Larissa en Willemien waren erg moe, want zij hadden bijna niet kunnen slapen in het vliegtuig. Met een klamboe over het bed om de meeste muggen buiten te houden hebben we heerlijk geslapen.