15 mei: Van Monument Valley naar Page

Vandaag is het een rustige dag. Om 11.00 worden we in Page verwacht voor de tour naar Antelope Canyon. Gelukkig lopen ze in Page een uur achter, dus doen we rustig aan. Eerst nog ff appen, nu.nl lezen en een rv campsite in Yosemite reserveren. Om 9 uur rijden we de camping af richting Page. Om 10.25 uur lokale tijd melden we ons in het kantoor van onze gids. Te vroeg dus, maar dat is geen probleem. We hebben speciaal een foto tour geboekt voor spiegelreflex camera’s, zodat we meer tijd krijgen om foto’s te maken.

Om 11.20 vertrekken we met z’n zessen in een open jeep richting upper Antelope Canyon, gewapend met een camera, statief en een afstandsbediening. Wij krijgen tijd om mooie foto’s te maken, terwijl hele groepen van soms wel 40 mensen die zich ook door de smalle kloof wringen op ons moeten wachten. Na 2 uur in de kloof gaan we nog naar een kleinere kloof dichtbij, die wel minder indrukwekkend is.

Verder kan ik nog heel veel vertellen, maar we laten de foto’s spreken.

14 mei: Canyon de Chelly

Vandaag laten we ons rondleiden door een Navajo gids in Canyon de Chelly. Het gebied is in bezit van de Navajo”s dus je mag er niet zo maar naar binnen. Correcter gezegd: de vrouwen bezitten de grond. In tegenstelling tot Mesa Verde is het massa toerisme hier nog niet doorgedrongen.

De gids is geboren en getogen in Canyon de Chelly en weet alles van het gebied. Net als gisteren woonden eerst de Pueblo’s in dit gebied en kwamen daarna de Navajo’s. Enkele van hen wonen nu nog steeds in het gebied. Navajo is een verzamelnaam voor verschillende Indianen stammen. Of zoals onze gids het zegt: “De Navajo”s zijn gesplitst in 5 richtingen, N-Z-centrum-O-W en zelfs daarbinnen zijn stammen weer uiteengevallen in kleinere groepen, zoals de Apachen.

Onze gids is een verhalen verteller, die hij overgeleverd heeft gekregen van zijn oma en uit eigen ervaring weet. Het eerste dat hij ons toont zijn hiërogliefen van 240 Voor Christus. Heel indrukwekkend. Ze zijn ook heel goed bewaard gebleven door de tijd.

De vallei (canyon) waar we doorheen rijden is in een generatie tijd enorm verbreed door erosie en ook vooral door ijs. In de zanderige bedding groeien nu bomen en er zijn zandduinen. We zien huizen in de rotswanden, die door onze gids zijn ontdekt toen hij samen met zijn broers opgroeide in deze regio. Oorspronkelijk bevonden een groot deel van deze huizen en opslagplaatsen zich op het zelfde niveau als de bedding van de kloof.

De gids verteld dat hele stukken rots zijn afgebrokkeld en weggespoeld door ijs. IJs dat van wand tot wand liep. Je kon dan van de ene kant naar de andere lopen.

Een groot deel van de opslagplaatsen zijn nog steeds in gebruik door de mensen die er nu nog wonen. Om er te komen zijn in de rotswanden een soort van traptreden uitgehakt. Maar dan nog gaat het steil omhoog. De gids vertelt ons dat regen onverwachts kan leiden tot enorme vloedgolven in de kloof, waardoor alles en iedereen wordt meegesleept. Ook al is de dag prachtig en de hele hemel blauw dan nog kan het weer ineens omslaan.

Aan het einde van de tour toont de gids ons op een rotswand een hele reeks tekeningen, die weergeven hoe de Navajo’s de Spanjaarden uit hun gebied hebben verjaagd.

13 mei: Moab

Opnieuw staan we vroeg op. Vandaag hebben we een tour door het gebied dat de Pueblo indianen hebben bewoond van 550 tot 1300 na Christus.

We beginnen bij een Pithouse in de vroege tijden tot de rotswoningen die gebouwd werden onder uitstekende rotsdelen rond 1200. Enorm indrukwekkend wat deze mensen hebben gemaakt met alleen stenen en houten gereedschap. Aan het eind bekijken we één van de 600 woongebieden die het gebied Mesa Verde heeft. Een deel van de mensen die met ons meegaan vinden het nog een lastige route met ladders en een smalle tunnel om in en uit de woningen te komen.

Vooral de klim omhoog vergt voor sommigen een heleboel energie. Onze conditie is blijkbaar een stuk beter dan die van hen. Overigens klommen de originele bewoners, pueblo’s (circa 150-1,60 lang) gewoon met blote handen tegen de rotswanden op. Tegenwoordig doen we dar alleen als we gezekerd zijn. Heel vroeger woonden de pueblo’s gewoon bovenop de helling, maar vanwege droogte en verminderde vruchtbaarheid van de grond zijn ze verhuist.

De gids is enorm informatief en we hebben echt het idee dingen over de Pueblo geleerd te hebben. Op het mesa verde plateau, dat op 2.100 m hoogte ligt, woonden nog meer indianen stammen, zoals navajo en hopi.

Na ons bezoek aan Mesa Verde rijden we door naar Kayenta. Onderweg ontmoeten we een troep wilde paarden, die rustig staan te grazen. Verder is het bijzonder dat we steeds door wisselend gekleurde landschappen rijden: eerst overwegend groen, dan weer geel en dan weer rood. Vreemd om dit binnen een aantal mijl te zien.

Tegen half 5 rijden we het KOA kampeerterrein op, midden op een schitterende open vlakte met zicht op vuurrode rotsen.

Een mooiere lokatie kun je je bijna niet wensen. En de ondergaande zon kleurt de rode rotsen nog roder.

12 mei: Van Moab naar Cortez

We beginnen vandaag met een detour langs de Colorado. Deze rivier wordt omringt door enorme rotswanden. Net buiten Moab passeren we een heleboel mensen, die deze loodrecht omhoog lopende rotswanden gaan beklimmen.
We dachten dat de weg die we berijden uit zou komen in Dead Horse Point State Park, maar helaas is een gedeelte ervan gravelroad en komen we er dus niet, tenzij we een nog grotere omweg nemen. Dus besluiten we om rechtstreeks naar Cortez te rijden. Mocht iemand anders wel de goede weg hebben genomen, laat dan even weten of park mooi was.

Onderweg stoppen we nog even bij Wilson Arch.

Verder is het een saaie weg tot aan Monticello (nee geen limoncello Harry) met heel veel wind (windkracht 6) en zandstormen in de verte. Helaas ontdekken we toen we Monticello (oeps foutje...) voorbij waren, dat de rest van de route tot aan Cortez ook saai is. Wat nog wel bijzonder is om te vermelden is dat het relatief vlak is en bedekt met veel grasvelden en akkerbouwgronden.

Tegen 3 uur arriveren we al op de camping. Heerlijk vroeg: voldoende tijd om hard te lopen en te relaxen. Het bijzondere aan deze camping is dat we met de auto naar de douche moeten rijden, omdat die niet op loopafstand ligt van onze kampeerplaats. En toch gaan we lopen: dat kost ons 40 minuten heen en terug,

11 mei: Moab

Vandaag is het weer vroeg op. 5.45 staan we naast ons bed, want om 7.00 uur start ons jeep avontuur in Arches National Park. Samen met nog een stel zitten we in een jeep. We worden begeleid door nog een jeep met 3 mensen (en een chauffeur uiteraard) puur om er voor te zorgen dat als er iets gebeurd ze elkaar kunnen helpen. We gaan zoals ze het noemen het achterland in: een plek waar alleen jeeps kunnen komen, die hoog op de wielen staan.

Al snel wordt duidelijk waarom. We volgen een track over grote rotsen, gesteente en zand op weg naar de Arches (natuurlijke bogen in de rotsen). Tijdens onze rit zien we onder meer Tower Arch en de Eye of the Wale Arch.

De tocht met de jeep is grappig, maar achteraf gezien hadden we er meer van verwacht.

 

Als we om 12 uur weer terug zijn in de stad is het tijd opnieuw levensmiddelen voor meerdere dagen in te slaan. Deze keer is de grote van de winkel normaal. Als we afgerekend hebben is het tijd voor lunch: genieten van vers brood met Goudse kaas. Heel simpel maar wel lekker. Daarna verkennen we nog snel ff de winkels om vervolgens met de camper Arch NP in te rijden en de Arches te bekijken, die we nog niet hebben gezien, nl.: Double Arch, Window Arch, Turnet Arch en Delicate Arch.

Naar de meeste bogen kunnen we lopen vanaf de parkeerplek naar toe lopen zo niet naar Delicate Arch. Die bereik je alleen na een hike van in totaal 2 1/2 uur. Aangezien we daar vandaag geen zin in hebben bekijken we de Arch van een afstand.

Wat we vandaag hebben gezien is wederom bijzonder. Zomaar midden in de natuur rijzen enorme rode rotsblokken op die hoog boven alles uitsteken. Alsof dat nog niet alles is hebben ze ook nog verschillende vormen en zijn er natuurlijke bogen ontstaan door sneeuw, regen, zand en wind. Indrukwekkend.

10 mei: Van Torrey naar Moab

Vanochtend lekker uitgeslapen tot half 8. Het is vroeg licht in de camper en dan wordt je vanzelf fris wakker. Annelies haalt om 8 uur de vers gebakken muffins op, terwijl ik thee en koffie zet. In alle rust ontbijten we totdat Diana appt met de vraag:”is there still time for a short visit?”. Annelies gaat nog even gezellig bij haar buurten, want vandaag is onze laatste samen met hun. William maakt het blog van de dag er voor af en om 10 uur vertrekken we naar Moab. Onze volgende stop. We nemen de lange route via Hanksville en Blanding. Deze route is mooier, maar wel langer.Jesse en Diana gaan rechtstreeks.

Als eerste stoppen we bij Gooseneck’s. Om er te komen nemen we een gravel road met heerlijke wasbordjes. We zien een diepe kloof op het Colorado plateau en op het bord met uitleg lezen we dat we kijken naar lagen rotsen die 280 miljoen jaar geleden zijn ontstaan. Daaronder liggen nog veel meer lagen die in de toekomst waarschijnlijk nog blootgelegd gaan worden.

We vervolgen onze weg naar Hanksville en nemen daar Highway 95. Het eerste deel is saai en het waait zo hard dat William echt langzamer rijdt dan is toegestaan. Het is hard werken en geconcentreerd rijden. In het midden van de weg hebben ze ribbels geplaatst, dus zodra je daar overheen rijdt maakt het lawaai. Daarna volgt een prachtig stuk door hoge rotsen en zien we de Colorado rivier beneden in diverse tinten groen. Het is gewoon bizar, het lijkt wel een maanlandschap: heel surrealistisch.

Even verderop rijden we over een brug met beneden de Colorado rivier en zie je heel goed hoe de rivier zijn weg heeft uitgesleten tussen de rotsen. Dan bereiken we Nature Bridges National Park.

Eerst rijden we 4 mijlen het binnenland in te komen. Dan bereiken we een lamdschap dat ingesleten is door erosie en water en waar zich bijzondere natuurlijke bruggen hebben gevormd. Als we er uit rijden zet William de turbo erop voor laatste 110 mijlen, die we nog moeten rijden voor we Moab in rijden.

Tegen 17.00 uur rijden we Moab binnen: een mooie grote stad. Als eerste rijden we naar A Drift Adventures om ons aan te melden voor de al geboekte jeeptocht door Arch NP. Daarna rijden we met de camper naar het kampeerterrein. We dachten dat het dichtbij was, maar rijden steeds verder van Moab af over een smalle weg tussen de bergen en een rivier door, totdat we op een gravelweg belanden. Hier klopt iets niet. En inderdaad, we hebben de afslag naar links naar de camping gemist. Ok, dan maar draaien met de 7 meter lange camper en terugrijden. De camping is fully hooked up, maar er is geen receptie en het is allemaal sjoveltjes. Diana en Jesse zijn er niet en wij hebben geen verbinding, dus rijden we terug naar Moab zelf. Na diverse telefoontjes en appjes treffen we elkaar in een restaurant om samen te eten en te overleggen wat te doen. Jesse en Diana besluiten om bij een wegrestaurant te gaan staan, de weg naar onze camping is voor hun camper van 35 feet te smal en wij rijden ‘s avonds terug naar onze geboekte camping. Maar eerst praten we de avond nog vol en dan nemen we afscheid met innige hugs. Een ieder vervolgt vanaf hier weer zijn eigen weg. Tot over een paar jaar?

 

 

9 mei: Van Bryce (Canyon) naar Torrey (Capitol Reef)

Vandaag is het een early rise: half 6 staan we op, want we willen de zonsopgang zien in Bryce National Park. Voor Diana en Jesse is dit vroege tijdstip niet bijzonder. Zij staan altijd !!! om 5.00 a.m op. Tot 8 uur mag je met je motorhome in het park zijn. Jesse en Diana rijden met onze RV mee. We rijden naar Sunset Point (heel logisch als je naar de sunrise gaat kijken) en het is prachtig. Ook al laat de zon het een beetje afweten. We kijken vanaf de rand naar het amphitheater. 

 

 

Een van de mooiste spots in Bryce Nationel Park. Er staat een fotogroep met gids en zij hebben gave foto’s gemaakt met hun tripod en remote control. Helaas hebben wij die nu niet bij ons (liggen in de RV),
Terug op de camping is het tijd om te ontbijten: koffie met een bagel, Als William eindelijk klaar is rijden we met de campers naar de plek vanaf waar we met onze ATV (all terrain vehicles) een uur over een stoffig terrein gaan crossen, We zijn goed ingepakt.

De eerste foto die gemaakt wordt is niet de meest charmante, maar beschermd ons wel tegen stof en stoten. Het uurtje "crossen" is thrilling. We zien er na terugkomst alleen niet uit. Compleet onder het stof. Tijdens de ATV-rit zien we ook drachtige herten van het merk prang horn (nog nooit van gehoord).

Zowel Jesse als Diana genieten met teugen en wij ook uiteraard. Voor mij was het de eerste keer op een ATV. En het was fun. Naar deze opwindende rit is het tijd  tijd voor actie. We stappen met z'n allen in de shuttlebus om naar Bryce Canyon te rijden (duurt ongeveer 10 minuten). Diana en Jesse gaan de film in het visitors centre bekijken en wij gaan een trail lopen. Op het blog van Moniek, onze travelcounsellor lezen we: ".... dat we eerst de Navajoloop trail moeten lopen. Het steilste stuk naar beneden. Dan over de Queens Garden Trail om vervolgens bij Sunrise Point boven te komen..."(einde citaat). Dus dat doen we dan ook.

 En eerlijk is eerlijk dat was een goed advies. We wandelen in totaal 3,4 km in 1 1/2 uur. En het is prachtig. Echt indrukwekkend hoe dit heeft kunnen ontstaan door erosie en weersomstandigheden (regen, hagel, sneeuw). Echt bijzonder.

Na deze prachtige wandeling is het tijd om met de RV te vertrekken richting onze volgende bestemming: Capitol Reef. We rijden door prachtige indrukwekkende bergen en bereiken grote hoogtes tot maximaal 9600 feet = 2928 meter op de top tussen Boulder en Torrey. Ook al hebben we niet het idee dat we zo hoog zitten. We genieten ook van de enorme,waanzinnig mooie vergezichten. Tegen 5 uur chekcen we in op de camping en om  6 uur schuiven we aan bij het dinner dat Diana alweer voor ons heeft bereid: heerlijk. Om 7.17 p.m. stappen we weer in onze camper om Capital Reef te bekijken tijdens de mooiste tijd van de dag: het moment dat de zon begint te zakken en de kleuren op z'n warmst zijn, En ik moet zeggen het voldoet aan onze verwachtingen en we kunnen ook nog een aantal prachtige plaatjes schieten.