10 mei: Van Torrey naar Moab

Vanochtend lekker uitgeslapen tot half 8. Het is vroeg licht in de camper en dan wordt je vanzelf fris wakker. Annelies haalt om 8 uur de vers gebakken muffins op, terwijl ik thee en koffie zet. In alle rust ontbijten we totdat Diana appt met de vraag:”is there still time for a short visit?”. Annelies gaat nog even gezellig bij haar buurten, want vandaag is onze laatste samen met hun. William maakt het blog van de dag er voor af en om 10 uur vertrekken we naar Moab. Onze volgende stop. We nemen de lange route via Hanksville en Blanding. Deze route is mooier, maar wel langer.Jesse en Diana gaan rechtstreeks.

Als eerste stoppen we bij Gooseneck’s. Om er te komen nemen we een gravel road met heerlijke wasbordjes. We zien een diepe kloof op het Colorado plateau en op het bord met uitleg lezen we dat we kijken naar lagen rotsen die 280 miljoen jaar geleden zijn ontstaan. Daaronder liggen nog veel meer lagen die in de toekomst waarschijnlijk nog blootgelegd gaan worden.

We vervolgen onze weg naar Hanksville en nemen daar Highway 95. Het eerste deel is saai en het waait zo hard dat William echt langzamer rijdt dan is toegestaan. Het is hard werken en geconcentreerd rijden. In het midden van de weg hebben ze ribbels geplaatst, dus zodra je daar overheen rijdt maakt het lawaai. Daarna volgt een prachtig stuk door hoge rotsen en zien we de Colorado rivier beneden in diverse tinten groen. Het is gewoon bizar, het lijkt wel een maanlandschap: heel surrealistisch.

Even verderop rijden we over een brug met beneden de Colorado rivier en zie je heel goed hoe de rivier zijn weg heeft uitgesleten tussen de rotsen. Dan bereiken we Nature Bridges National Park.

Eerst rijden we 4 mijlen het binnenland in te komen. Dan bereiken we een lamdschap dat ingesleten is door erosie en water en waar zich bijzondere natuurlijke bruggen hebben gevormd. Als we er uit rijden zet William de turbo erop voor laatste 110 mijlen, die we nog moeten rijden voor we Moab in rijden.

Tegen 17.00 uur rijden we Moab binnen: een mooie grote stad. Als eerste rijden we naar A Drift Adventures om ons aan te melden voor de al geboekte jeeptocht door Arch NP. Daarna rijden we met de camper naar het kampeerterrein. We dachten dat het dichtbij was, maar rijden steeds verder van Moab af over een smalle weg tussen de bergen en een rivier door, totdat we op een gravelweg belanden. Hier klopt iets niet. En inderdaad, we hebben de afslag naar links naar de camping gemist. Ok, dan maar draaien met de 7 meter lange camper en terugrijden. De camping is fully hooked up, maar er is geen receptie en het is allemaal sjoveltjes. Diana en Jesse zijn er niet en wij hebben geen verbinding, dus rijden we terug naar Moab zelf. Na diverse telefoontjes en appjes treffen we elkaar in een restaurant om samen te eten en te overleggen wat te doen. Jesse en Diana besluiten om bij een wegrestaurant te gaan staan, de weg naar onze camping is voor hun camper van 35 feet te smal en wij rijden ‘s avonds terug naar onze geboekte camping. Maar eerst praten we de avond nog vol en dan nemen we afscheid met innige hugs. Een ieder vervolgt vanaf hier weer zijn eigen weg. Tot over een paar jaar?

 

 

9 mei: Van Bryce (Canyon) naar Torrey (Capitol Reef)

Vandaag is het een early rise: half 6 staan we op, want we willen de zonsopgang zien in Bryce National Park. Voor Diana en Jesse is dit vroege tijdstip niet bijzonder. Zij staan altijd !!! om 5.00 a.m op. Tot 8 uur mag je met je motorhome in het park zijn. Jesse en Diana rijden met onze RV mee. We rijden naar Sunset Point (heel logisch als je naar de sunrise gaat kijken) en het is prachtig. Ook al laat de zon het een beetje afweten. We kijken vanaf de rand naar het amphitheater. 

 

 

Een van de mooiste spots in Bryce Nationel Park. Er staat een fotogroep met gids en zij hebben gave foto’s gemaakt met hun tripod en remote control. Helaas hebben wij die nu niet bij ons (liggen in de RV),
Terug op de camping is het tijd om te ontbijten: koffie met een bagel, Als William eindelijk klaar is rijden we met de campers naar de plek vanaf waar we met onze ATV (all terrain vehicles) een uur over een stoffig terrein gaan crossen, We zijn goed ingepakt.

De eerste foto die gemaakt wordt is niet de meest charmante, maar beschermd ons wel tegen stof en stoten. Het uurtje "crossen" is thrilling. We zien er na terugkomst alleen niet uit. Compleet onder het stof. Tijdens de ATV-rit zien we ook drachtige herten van het merk prang horn (nog nooit van gehoord).

Zowel Jesse als Diana genieten met teugen en wij ook uiteraard. Voor mij was het de eerste keer op een ATV. En het was fun. Naar deze opwindende rit is het tijd  tijd voor actie. We stappen met z'n allen in de shuttlebus om naar Bryce Canyon te rijden (duurt ongeveer 10 minuten). Diana en Jesse gaan de film in het visitors centre bekijken en wij gaan een trail lopen. Op het blog van Moniek, onze travelcounsellor lezen we: ".... dat we eerst de Navajoloop trail moeten lopen. Het steilste stuk naar beneden. Dan over de Queens Garden Trail om vervolgens bij Sunrise Point boven te komen..."(einde citaat). Dus dat doen we dan ook.

 En eerlijk is eerlijk dat was een goed advies. We wandelen in totaal 3,4 km in 1 1/2 uur. En het is prachtig. Echt indrukwekkend hoe dit heeft kunnen ontstaan door erosie en weersomstandigheden (regen, hagel, sneeuw). Echt bijzonder.

Na deze prachtige wandeling is het tijd om met de RV te vertrekken richting onze volgende bestemming: Capitol Reef. We rijden door prachtige indrukwekkende bergen en bereiken grote hoogtes tot maximaal 9600 feet = 2928 meter op de top tussen Boulder en Torrey. Ook al hebben we niet het idee dat we zo hoog zitten. We genieten ook van de enorme,waanzinnig mooie vergezichten. Tegen 5 uur chekcen we in op de camping en om  6 uur schuiven we aan bij het dinner dat Diana alweer voor ons heeft bereid: heerlijk. Om 7.17 p.m. stappen we weer in onze camper om Capital Reef te bekijken tijdens de mooiste tijd van de dag: het moment dat de zon begint te zakken en de kleuren op z'n warmst zijn, En ik moet zeggen het voldoet aan onze verwachtingen en we kunnen ook nog een aantal prachtige plaatjes schieten.

8 mei: Van Springdale naar Bryce City

's Ochtends genieten we eerst van een heerlijke ochtendzon, de bagels, de koffie en het feit dat we vakantie hebben. Rond 9 uur pakken we alles in de camper en gaan op weg. Onze eerste uitdaging is het rijden door een tunnel. Normaal is dat niet zo moeilijk, maar met een hoge camper door een oude tunnel die rond loopt wordt het een uitdaging. Aan het begin van de tunnel moeten we stoppen tot al het verkeer vanaf de andere zijde is gepasseerd en dan mogen wij de tunnel in, terwijl we midden op de weg rijden, omdat anders de zijkanten van de camper tegen de tunnelwant stoot. Aan de andere zijde aangekomen zoeken we een parkeerplek, omdat we de Canyon Overlook Trail willen lopen. Het wandelpad gaat steil omhoog. Wij laveren over rotsen en kleven ons tegen de zijkanten van de rotswand op weg naar het uitzichtspunt. En het is de moeite waard. Het is spectaculair. Kijk zelf maar.

We stappen weer in de camper en gaan op weg naar Bryce. We rijden nog een tijd door het Zion Park en genieten na van al de prachtige bergen. Vervolgens rijden we alweer door Checker Board Mesa, De naam heeft het gebied gekregen, vanwege de structuur van de bergen die lijkt op een schaakbord. De kleuren en de textuur is bijzonder. Op zich duurt de rit naar Bryce niet lang: circa 2 1/2 uur. Daarom hebben we nog een detour ingelast via Cedar Breaks National Monument (circa 3.000 m hoog). Helaas is de weg er naar toe afgesloten, vanwege teveel sneeuw. Dat betekent dat we snel in Bryce aan zullen komen. Zeker als je 65 miles/hour mag rijden. Vlak voor Bryce rijden we door de Red Canyon: werkelijk prachtig rode rode, dat veel weg heeft van een bos asperges. Echt schitterend. We parkeren de camper en klimmen omhoog tot 4 meter onder de top> Dan durven we niet verder, omdat het te steil is en er teveel los gruis ligt waardoor afdalen gevaarlijk is. Deels op onze billen dalen we weer af, totdat we weer veilig kunnen lopen. 2e uitdaging van vandaag net niet gehaald. Jammer, maar het is prachtig.

We rijden het laatste stukje en checken in. Diana en Jess hebben ons ingehaald en staan 3 campers voor ons bij het inchecken. Daarna installeren we ons, gaat William hardlopen en Annelies geniet met een boek in de hand van de zon, Als de avond valt eten we samen met Diana en Jesse de kliekjes van gisteren op (taco dinner - een begrip in de Swensen family) en maken we plannen voor de dag van morgen. Tot mogen allemaal.

7 mei: Zion National Park

Als we wakker worden bellen we meteen met RoadBear omdat we geen elektriciteit hebben. De kabel is verbonden, maar niets werkt. Helaas zijn we te vroeg wakker en worden we verbonden met de helpdesk in Nieuw Zeeland, in plaats van Los Angeles. Ze biedt ons geen oplossing. Het beste is met Las Vegas te bellen tijdens openingstijden. Mooi is dat...... Dat betekent geen koffie bij het ontbijt voor William. Maar William laat zich niet uit het veld slaan en besluit net buiten de campground een coffee to go te halen.

We maken ons klaar voor onze fietstocht in Zion met korte wandelingen als uitstapjes. Annelies is nog wel en beetje bezorgd over haar schouder of die het wel houd tijdens het fietsen. We krijgen goede fietsen en lopen door naar de ingang en fietsen over de Pa'rus route. Een route die je ook kunt wandelen. We kijken met verwondering naar de prachtige bergen en de mooie kleuren: roodachtige in diverse schakeringen. Het fietsen gaat soepel, ook al gaat het bergop. De complete route is ongeveer 12 km tot het einde van het park. Rustig pedaleren we tussen de bergen door, terwijl de andere toeristen zich verplaatsen met de shuttlebus.

Bij Zion lodge stoppen we en maken een korte wandeling naar de Emerald Lower Pools. Helaas is er weinig water dat zich naar beneden stort, waardoor we alleen de overhangede rots kunnen bewonderen en niet het naar meteen storten van het water. Na deze wandeling is het opnieuw tijd voor een kop koffie met een koekje bij Zion lodge restaurant, voordat we onze weg op de fiets vervolgen.

Onze volgende stop is Weeping Rock: een overhangende rots met planten die in de stenen groeien. Inmiddels wordt het ook warmer. We fietsen door naar het einde van de Zion route en komen uit bij de Temple of Sinawava.

Daar aangekomen nemen we de River walk langs de rivier tot aan de Narrows, De Narrows is een rivier waar je door heen kunt waden, terwijl de kloof waar de rivier doorheen stroomt steeds smaller wordt. De temple is een soort van enorme muur waar je als het ware tegen aanloopt: echt indrukwekkend. Aan het eind van de wandelroute is het tijd voor onze lunch. Gezellig bij de rivier is onze gedachte. Helaas denken de eekhoorntjes daar anders over. Ze zijn niet verlegen, omdat ze gevoerd worden (ook al is het niet toegestaan), en lopen over je rugzak op zoek naar eten.

Het lijkt leuk en gezellig, maar in werkelijkheid is het best storend. Dus spullen inpakken en wegwezen.

De terugtocht met de fiets is simpel bergafwaarts. Af en toe bewegen we onze benen, maar de meeste tijd is dat niet nodig. Als beloning voor onze inspanning trakteren we ons zelf op een mango smoothie en daarna gaan we terug naar de camper. We dumpen onze spullen en gaan op zoek naar de camper van Diana en Jesse, onze Amerikaanse vrienden. Het duurt even voor we ze vinden met behulp van whatsapp. We kloppen op de deur van de camper en daar zijn ze dan. De laatste keer dat we elkaar zagen was 3 jaar geleden, Dikke hugs worden uitgewisseld en daarna pakken Annelies en Diana het gesprek op waar ze 3 jaar geleden gebleven zijn, terwijl Jesse mij helpt om het elektriciteits probleem op te lossen."It is a man's job" Jesse said. We checken alles intern, maar kunnen niets vinden. Dan moet het probleem liggen in de kabel of de aansluiting. De kabel is aangesloten op een elektriciteitskast. De aan knop staat op groen. Dat blijkt het probleem. Groen op deze camping betekent uit. Als we de knop om switchen werkt alles weer. Jesse slaat zich zelf op de borst en roept uit: "We did the job".

Jesse en Diana nodigen ons uit om bij hun taco's te eten: hun vaste familie ritueel. Wij genieten ervan, dat we na onze fiets- en wandeltocht kunnen aanschuiven. De rest van de avond brengen we pratend door en tegelijk maken we plannen voor de dag erna en wisselen kado's uit voor de verjaardag van Annelies, Diana en Jesse. Annelies krijgt een prachtige gouden ring van Diana, die ze kreeg toen ze voor haar middelbare school was geslaagd, met er bovenop een aantal stukjes goud in de vorm van kiezels uit de rivier in Alaska. Een prachtig, liefdevol en emotioneel cadeau. Omdat ze de ring zelf niet meer kan dragen, vanwege te dikke vingers, wil ze graag dat Annelies hem krijgt. De pasmaat regelde ze via de mail met Larissa, die in het "complot" betrokken was. Diana en Jesse hadden zelfs ook nog, in overleg met Larissa, gezorgd voor een cheesecake: Annelies favoriete taart,.

Dan is het echt tijd om naar bed te gaan, omdat het morgen weer vroeg dag is en we ook vermoeid zijn van alle belevenissen.

6 mei: Van Las Vegas naar Springdale (Zion National Park)

Heerlijk geslapen in ons huis op wielen. De jetlag is al bijna voorbij.
Na ons ontbijt vertrekken we naar Zion. We proberen via de snelweg op pad te gaan, maar onze navigatie raakt van slag door alle wegopbrekingen, dus zoeken we een alternatieve route. En die vinden we ook

We rijden naar Zion via een "scenic route". We mijden in eerste instantie de snelweg. Vanuit Las Vegas rijden we via Lake Mead boulevard (interstate 147)  via 169 door het Lake Mead gebied. Kostte wel nog even $ 20. De nationale parken pas geldt hier niet helaas. Het is wel een mooie route door een rotsachtig gebergte. Via deze route rijden we naar onze eerste doel, nl.: Valley of Fire State Park: een park met vuurrode rotsen,

 

die hoog boven je uitstijgen in de meest grillige vormen. Als eerste attractie stoppen we bij Elephant Rock.

Ze laten je een kleine track lopen omdat je niet over de weg mag lopen wat korter is. Helaas mag je ook niet meer onder de slurf door om de olifant vanaf de andere zijde te bekijken, die nog mooier is volgens het boek dat wij hanteren. Daarna zijn we bij Rainbow Vista gestopt en een stuk gewandeld. De kleuren van de bloemen, planten en de rotsen zijn prachtig.

Na terugkomst eerst even een lekkere cinnamon raisin bagel met cream cheese eten voordat we verder gaan naar de White Domes Loop Trail. Voordat we daar zijn nog een kwik stop bij de "wilde" steenbokken, die rustig blijven zitten om te poseren voor al die toeristen.

De trail die we lopen gaat door pastelkleurig gesteente en komt uit in een nauwe kloof. De temperatuur is inmiddels opgelopen tot zo'n 37 graden, dus het zweet loopt ons van de rug. Maar het prachtige resultaat telt.

Vervolgens loop je weer in een wijdser landschap. Mooi veelzijdig dus. Dan wordt het toch wel tijd om naar Zion te rijden; het is inmiddels half 3 en we moeten nog 2.30 uur. Onderweg verliezen we ook nog een uur tijd doordat we van tijdzone veranderen in Mesquite. Het eerste deel is saaie snelweg, waar je 75 miles/uur mag rijden. Dan volgt weer een deel dwars door imponerende bergen. Een mooie opmaat voor Zion park. Maar daarover morgen meer.

4 en 5 mei: Las Vegas

4 mei
De vliegreis ging voorspoedig: alles op tijd, geen turbulentie, maar......

Toen we de bagage van de gingen halen was alleen de koffer van Annelies er. Dus bij baggage claim van Delta Airlines aangegeven dat de koffer van William er niet was. Die zou dan wel met de volgende vlucht komen zei ze en ze zouden hem afleveren bij het hotel. Bij het hotel gemeld dat dit zou plaatsvinden en toen William aan de man achter de balie vroeg hoe het met hem ging sprak hij de legendarische woorden: “I am living a dream”. Dan weet je weer dat je in Las Vegas bent.
Overigens zag ons hotel er prachtig uit.

“s Avonds nog even ergens gegeten, de strip overgelopen en alvast een keer de watershow bij het Bellagio bekeken bij daglicht. Blijft een prachtig gezicht.

Het viel wel op dat de strip veranderd was sinds we 12 jaar geleden ook over de strip liepen. Logisch natuurlijk, maar toch. Van Bellagio sloften we terug en langzaam ging voor beiden het kaarsje uit en om half 9 lagen we in bed. Voor ons begrip was het toen 5 uur in de ochtend en waren we 23 uur in touw geweest. Waar is die good old time gebleven?

5 mei Las Vegas
s” Ochtends hadden we de stille hoop dat de bagage was aangekomen, ondanks dat we niet gebeld waren. Helaas tevergeefs. Dus weer bellen met Delta. De dame was niet echt behulpzaam en zei alleen maar dat hij bij customs in Salt Lake City stond. En dat hij wel zou komen.
Dat vonden we niet echt een goed antwoord, dus we zijn maar in een taxi naar het vliegveld gereden om face to face te regelen hoe het nu verder moest.
Uiteindelijk is de koffer gelokaliseerd en toen bleek dat het bagagelabel eraf was. Dus als we geen actie hadden ondernomen was de koffer daar gewoon blijven staan. Nu wordt hij op het eerstvolgende vliegtuig gezet en afgeleverd bij onze campsite. En daar vertrouwen we dan maar op.

Rond 12 uur pikt Roadbear, de camperverhuurder, ons op bij het hotel om ons naar het verhuurbedrijf te brengen. We krijgen een gloednieuwe 25 feet camper mee voorzien van alle gemakken. Daarna na de Walmart om de camper vol te stouwen met voedsel en drinken. Kost je al gauw 1 1/2 uur om de winkel die groter is dan een AH-XL te doorkruisen. Daarna nog snel even naar de AT&T om onze eigen hotspot te laten activeren, zodat we de gehele vakantie voorzien zijn van wifi (als we de hotspot aanzetten). Dus ga nu niet meteen allemaal massaal appen! Bovendien slapen wij als jullie wakker zijn.

Nu zit ik nog even heerlijk de belevenissen van de dag met jullie door te nemen, vanaf onze camping plek midden in Las Vegas vlak naast de Strip. Voor de kenners een begrip. Voor de niet-kenner is het te typeren als een droomwereld. En gelukkig is de koffer gearriveerd. Heerlijk als je dan dat Harry baardje er weer af kunt scheren, want het hield de familie wel bezig.

Reis naar West Amerika

West Amerika

Rondreis West Amerika

4 mei: vlucht Amsterdam - Salt Lake City - Las Vegas

5 mei: ophalen Camper, Las Vegas

6 mei: Las Vegas – Springdale

7 mei: Zion per fiets

8 mei: Springdale – Bryce Canyon via Ceder Breaks Nation Monument

9 mei: Bryce Canyon

10 mei: Bryce - Moab via Hanksville, National Bridges National Monument

11 mei: Arches NP

12 mei: Moab – Cortez

13 mei: Tour + Mesa Verde – Kayenta via Gooseneck State Park en Monument Valley

14 mei: Kayenta – Canyon de Chelly – Kayenta

15 mei: Kayenta - Page

16 mei: Page – Grand Canyon village

17 mei: Grand Canyon

18 mei: Grand Canyon – Las Vegas

19 mei: Las Vegas – Death Valley NP via Red Rock Canyon

20 mei: Death Valley NP – Lone Pine

21 mei: Lone Pine – Yosemite NP

22 mei: Yosemite NP

23 mei: Yosemite NP – San Francisco via Sonora en Columbia en Oakland

24 mei: camper inleveren. San Francisco – Carmel

25 mei: Carmel 17 miles drive

26 mei: Carmel

27 mei: terugvlucht

28 mei: Aankomst Amsterdam