14 februari: Van Greymouth naar Tahuna Beach

Vrijdag 14 februari

Vandaag is het Valentijnsdag. Al lang voor de vakantie had ik een Valentijns verrassing bedacht, maar vandaag kwam het aan op de uitvoering. Daarvoor was het noodzakelijk dat Annelies uit beeld was. Gelukkig ging ze ’s ochtends héél even weg. Dat gaf mij niet genoeg tijd om op allerlei papieren en documenten I love You en een Kus te stempelen in het rood. Ineens stond ze alweer voor mijn neus. Gelukkig wist ze nog niet wat ik gedaan had. Toen ik terug kwam lag er een verrassing voor mij te wachten. Een I love you kaart, die uiteraard zelfgemaakt was. “Lief van haar, maar ze is me voor”. Pas toen we door de miezerige regen op weg gingen naar de panoramische route die ons naar Punakaiki zou leiden, ontdekte ze mijn verrassing. “Hij doet altijd iets origineels”.
De route naar Punakaiki voerde ons langs The Coastal Road, een prachtige kustweg. We hoopten dat we vandaag beter weer zouden hebben zodat we konden genieten van machtige vergezichten. Het genieten lukte wel, maar wel met regen en wolken erbij. Daardoor  ontstond er wel een mystiek sfeertje. Gelukkig appte Jeroen aan het einde van de avond (bij jullie ’s ochtend) dat het in dat gebied altijd veel regende: een hele geruststelling. We heben nog wel leuke foto’s kunnen maken en gelukkig zaten we nog droog in onze camper.

Aangekomen bij Punakaiki ( de pancake rocks – pannenkoeken rotsen) hield het op met miezeren en begon het gewoon te regenen. Gelukkig zijn we het Nederlandse weer gewend dus zijn we er toch op uit gegaan. Annelies in haar nieuwe turquoise regenjas en ik gewoon in mijn normale zomerjas. Ondanks de regen genoten we wel van de prachtige rotsformaties. Onze conclusie was dan ook, dit mag je niet missen, ongeacht het weer.

Hopelijk hebben Harry en Marja beter weer als ze daar aankomen. We reden namelijk los van elkaar in een verschillende tempo. In de auto maar even omkleden, want onze broeken waren wel flink nat geworden en vervolgens weer onderweg naar he volgende hoogtepunt: een historische goudmijn. Aan de ingang stond aangegeven als er niemand is wil je dan 10 dollar doneren per persoon. Een smal pad leidde ons door het regenwoud, inmiddels begon het ook weer heel toepasselijk te miezeren, over een oud spoor door tunnels naar iets. Dat iets hebben we niet meer afgewacht want het begon weer  te gieten. Dus renden we snel terug naar de auto (zonder te betalen). Fout. Er kwam iemand boos naar ons toe om te melden dat we dat waren vergeten.
Net na het middaguur, 13.00 uur, ontdekte we het eerste streepje zonlicht aan de hemel. Er was dus nog hoop. Iets ten zuiden van Westport zijn we afgeslagen om de zeehonden kolonie te bewonderen en wonder boven wonder reden we zomaar door de zon. Er lagen nog een stuk of 10 zeehonden. De rest was op dit uur van de dag niet thuis.

Via de Buller Coast Highway hebben we ten slotte de resterende 224 km naar Nelson afgelegd. Afwisselend rijdend door de zon en miezer regen.

De beloning kregen we aan het eind van de dag, vergelijkbaar met de pot goud aan het einde van de regenboog: een prachtige zonsondergang aan het strand bij onze camping Tahuna Beach in de plaats Tahunanui, een paar kilometer onder Nelson.

13 februari: Van Fox Glacier naar Greymouth

Donderdag 13 februari

De avond tevoren hadden we even gecheckt of het bewolkt was. En ja dat was het, dus had het geen nut om 5.45 uur in de ochtend  op te staan om de weerspiegeling van de bergen in het water van Lake Matheson te zien weerspiegelen. Scheelde weer een paar uurtjes slaap. Toen we op onze gebruikelijke tijd opstonden hadden we te maken met enkele tijdelijke ongemakken.  William was misselijk (waarvan de oorzaak onbekend is gebleven) en we konden het afvalwater uit onze camper niet dumpen vanwege een mechanisch defect. Het één had overigens niks met het ander te maken. De misselijkheid moest gewoon langzaam over gaan en voor de camper zijn we even langs een garage geweest.
Rond 12.00 zijn we naar de Fox Glacier gereden met z’n allen. William had alsnog besloten dat hij ook  naar de voet van de gletsjer wilde wandelen (de misselijkheid was gezakt en hij had inmiddels enkele cream crackers achter de kiezen).  Zoals altijd is de voet van een gletsjer vies van al het stof, puin etc.

Vliegen boven de gletsjers zat er ook vandaag niet in: teveel  bewolking. Dus dan maar weer onderweg.
De intentie was om vandaag door te rijden tot aan Westport, maar uiteindelijk zijn we gestrand in Greymouth op een camping aan de bulderende zee. Ondertussen waren we nog wel even uitgestapt voor een snelle blik in een jadefabriek en een glasblaas studio in Hokitika.

’s Avonds bleek dat Harry en Marja  daar gestopt waren ( 40 km bij ons vandaan). Wij hoopten met z’n allen op beter weer de volgende dag, zodat we zouden kunnen genieten van de panoramische vergezichten van de Coastal Road tussen Greymouth  en Punakaiki.

12 februari: aanvulling van Harry en Marja

Nog een fotootje hoe blue de Blue Pools waren ....

De kustweg van Haast naar boven toe doet heel erg denken aan Highway 1 in de USA van Los Angeles naar San Francisco. Dan weer rijd je in het groen, dan weer heb je een adembenemend uitzicht op prachtige baaien.

Bij Ship Creek heb je een heus regenwoud!

En Matheson Lake was inderdaad als een spiegeltje:

H&M

12 februari: van Lake Hawea naar Fox Glacier

’s Ochtends weer op tijd opgestaan (8 uur), ontbeten om 9 uur en daarna vertrokken naar Fox Glacier (gletsjer). We hadden de dag ervoor al geïnformeerd hoe het precies in elkaar zat , als je je liet afzetten met een helicopter op de gletsjer: 10 minuten vlucht en dan een gletsjertocht. De belangrijkste voorwaarde is echter  goed weer: zonder zicht geen helicoptervlucht. 60% van de vluchten gaat niet door vanwege te veel bewolking en dus te weinig zicht. Gezien de korte tijd in de helicopter hadden we ook nog andere opties bestudeerd, nl. met een vliegtuigje over de Fox, Frans Jozef en de Mount Cook gletsjers vliegen. Maar ook daarvoor geldt: geen zicht, geen vlucht.

Op deze dag was de weersverwachting voor de gletsjers slecht. Vliegen vanuit LakeHawea was geen optie. Dus zijn we gewoon onderweg gegaan, met het idee;  we zullen wel zien hoe het weer morgen is. De route voerde ons via Makarora, de Haast Pas en Haast naar Fox Glacier. 

Makarora:

De Haast Pas was het eerste echte bos waar we met de camper doorheen reden. Natuurlijk hebben we veel bos gezien, maar nog nergens hadden we onder de bomen doorgereden. Op de route van de Haast Pas zijn we naar de Blue  Pools gewandeld: een prachtige diepblauwe waterpoel (via een wandeling van 30 minuten heen en terug). 

Daarna bekijken we de Fantail waterval (vlak naast de weg) en hebben we de Thunder Creek waterval bekeken, een mooie hoge waterval die je bereikt via een wandeling van 5 minuten. 

Vervolgens zijn we de door de miezerige regen de pas over gereden. Aan het eind daalde de Pas via een aantal brede haarspeldbochten snel naar zeeniveau en reden we Haast binnen (een klein dorp dat bestaat uit 3 kernen).  Haast is geen bijzondere stad, op de brug na. Nadat we erover heen waren gereden konden we een mooie foto maken.

Aangezien Haast aan de kust ligt reden we de rest van de tijd langs de kust. Duinen zijn er niet, maar er is wel speciale begroeiing dat blijkbaar bestand is tegen de zilte lucht van de zee. Tussen Haast en Fox Glacier ligt Ship Creek. Het ligt 10 km ten noorden van Haast en via deze plek kom je op het strand, waar je prachtig kunt wandelen.  Dus zijn we maar even gestopt, dankzij de tip van Marja die ons belde vanuit de lokale VVV. Even heerlijk uitgewaaid, zodat we daarna weer fris op weg konden. 

Het laatste stuk van de route kronkelde langs de kust omhoog en omlaag, met mooie uitzichten en tegen 19.00 uur bereikten we onze camping in Fox Glazier.

Als allerlaatste zijn we nog even wezen kijken naar Lake Matheson ( het spiegelmeer), zodat we ’s morgens zouden weten waar we heen moeten lopen om de spiegeling van de bergen in het meer te zien bij zonneschijn.

11 februari Van Doubtful Sound naar Lake Hawea

’s Ochtends zijn we om 5.45 uur opgestaan om samen het licht op te zien komen over de bergen van de Sounds heen, vanuit de cabine van Adam, onze schipper. Hij had nog nooit zoveel mensen zo vroeg in zijn cabine gehad. Helaas is het mistig, maar wel gezellig.

Adam zet koers naar de vallen die hij gisteren had uitgezet voor het vangen van crayfish. De vangst is dit keer mager: 5 in totaal, waaronder 1 kanjer.

Langzaam zetten we koers naar onze vertrekhaven. Daarna nog een tocht met de bus over de bergen, een boottocht over het water en weer een stukje met de bus en dan arriveren we tegen 12 uur weer op de camping. Daar nemen we nog uitgebreid en heel hartelijk afscheid van de Schotten en de Engelsen. Vervolgens besloten we nog gezamenlijk te gaan lunchen. Dus zien we elkaar binnen een klein half uur al weer terug in het stadje Te Anau. We kopen met z’n allen heerlijke pasteitjes (pies) bij Miles Better Pies (een echte aanrader). Heerlijk gezeten op een bankje met een tafel, hebben we in de zon onze lunch genuttigd. Harry had zelfs nog bier gehaald voor de liefhebbers.

Uiteindelijk was het echt tijd om afscheid te nemen. Een ieder koos z’n eigen route. Met z'n vieren gingen we onderweg naar Lake Hawea, maar ieder stel ging wel via z’n eigen route. Harry en Marja zijn onderweg Queenstown en Arrowtown gaan bekijken. Annelies en ik pakten de panoramische  route vanaf Queenstown naar Lake Hawea: de Crown Range. Meteen vanaf het begin steeg deze route via een groot aantal haarspeldbochten naar z’n hoogste punt. Onderweg konden we genieten van mooie vergezichten. Deze route is echter niet geschikt voor grote voertuigen, die iets voorttrekken, of voertuigen die moeite hebben om omhoog te komen. Daarom hadden Marja en Harry al bij voorbaat besloten om deze route niet te nemen.

Uiteindelijk arriveerden we tegen 18.00 uur op de camping: het Hawea Holiday park, met ruime plekken en mooi gelegen aan het meer. Het enige was dat de internetverbinding op die camping lastig te realiseren was. Uiteindelijk hebben we toen maar een kaart gekocht, zodat we op het netwerk van de provider IAC (komt op meer campings voor) konden inloggen.

Groetjes, William en Annelies

11 februari: na de overnight cruise in Doubtful Sound naar Lake Hawea

Op weg naar Lake Hawea stoppen wij nog even bij het plaatsje Arrowtown. Het is een voormalig gouddelvers-stadje. Het ziet er ook een beetje uit als in het vroegere wilde westen van de USA. De hoofdstraat bestaat uit houten huizen, waar je de cowboys zo zou kunnen tegenkomen. In de 19e eeuw kwamen vele Europeanen hun geluk beproeven in Australië en Nieuw Zeeland om goud te zoeken. Blijkbaar was dat in en rond Arrowtown te vinden.  In het kielzog van de Europeanen kwamen de Chinezen ook naar Nieuw Zeeland om goud te zoeken. Maar dat was eigenlijk toen de Europeanen al weer verder trokken om elders goud te gaan delven. In Arrowtown is dan ook een Chinese Settlement te vinden, waar oude huisjes van de Chinese gelukszoekers te bezichtigen zijn.

Na een uurtje te hebben rondgekeken rijden we verder naar Lake Hawea. Je kunt via een alpenpas een soort afkorting nemen, of een stukje omrijden via Cromwell (state highway 6). We doen het laatste, want onze camper is toch wel heel groot en al dat bochtenwerk is misschien een beetje teveel van het goede. William en Annelies hebben de pas wel gereden en hadden prachtige uitzichten. Wij hadden ook een heel afwisselend landschap: dan weer reden we langs een gorge met een helderblauwe rivier, dan weer door agrarisch landschap omgeven door enorme heuvels (ze leken wel op de tenen van de voet van een enorme reus).

Lake Hawea tenslotte is een ingeslapen dorpje aan een meer met dezelfde naam. De late middagzon bescheen de bergen eromheen, een prachtig gezicht. De camping (Lake Hawea Holiday Park) ligt direct aan het meer. Verder niks meer te wensen dus …

Harry en Marja

10 februari: overnight cruise in Doubtful Sound

Vandaag moeten we vroeg op! Eerst zetten we onze campers op een speciale parkeerplek om ons vervolgens om 9 uur 's ochtends te melden bij het kantoor van Fjordland Cruises voor onze overnight cruise op een kleine boot. We zijn met z'n elven: 3 Engelsen (Pete, Judy en Phil), 2 Nieuw Caledoniërs (Dominique en Claudia), 2 Schotten (Angus en Angela) en wij de 4 Nederlanders. Het contact met onze medereizigers is snel gemaakt, speciaal met de Schotten.
Eerst maken we een korte busrit om bij Lake Manapouri te komen. We vervolgen onze tocht met een boottocht over het meer van 50 minuten. Het meer wordt gebruikt als stuwmeer en levert 14% van de Nieuw Zeelandse elektriciteit. Veel mensen blijven achter op de stuwdam, maar wij worden met een busje over het hoogste punt (de Wilmot pass) gebracht door Adam, onze schipper voor de komende dag en nacht naar onze boot; de Southern Secret. Daar is ook Nelly, die ons welkom heet. Adam komt uit Nieuw Zeeland, zijn vriendin Nelly komt oorspronkelijk uit Zuid-Afrika en samen vormen zij de crew van de boot.

Voordat we gaan lunchen leggen we onze spullen in onze cabins. Die zien er echt perfect uit. Groter dan onze campers. Hier zullen we vast heerlijk slapen. Na de afvaart krijgen we lunch geserveerd: crayfish/kreeft (vers gevangen die ochtend) met salade van couscous en vers gebakken brood. Heerlijk!

We maken een prachtige tour door Doubtful Sound; een fjord eigenlijk. Een fjord is uitgesleten door ijs, de "sounds", zoals Marlborough sound, door rivieren. Het uitzicht is geweldig. We hebben mooi zonnig weer; wat hebben we een geluk!! Prachtige bergen met witte wolken en een blauwe lucht. Mooi voor prachtige foto's.

Halverwege de middag stoppen we in een rustige baai om te kayakken en te zwemmen. Awesome, zoals de Kiwi's zeggen. De temperatuur van het water is 17 graden (normaal is het 12/13). Maar het is toch koud. Alleen de durfals wagen zich aan een rondje zwemmen om de boot. Gelukkig kunnen Marja en William de koude spieren weer opwarmen in de zon.

We varen weer verder om een goeie plek te vinden om te gaan vissen. Op drie verschillende plekken gooien we de hengels uit. Er ontstaat een competitie tussen Harry en Angus, de Schotse medepassagier. Harry haalt de eerste vis uit het water, de (later blijkt) enige blue cod, die goed eetbaar is. Maar Angus wint uiteindelijk glansrijk, hij haalt de meeste vis aan boord, inclusief een mini-haai (die natuurlijk weer overboord gaat). Harry lukt het nog een paar kleinere vissen aan boord te halen. Annelies houdt als stand in voor Nelly ook zo nu en dan de hengel vast. Klik op de link om te kunnen zien hoe Harry zijn eerste vangst binnenhaalde: http://youtu.be/h_nETOt18Zw

Terwijl Nellie bezig is met de voorbereiding van het diner, spot Angela dolfijnen. Niet één, niet twee, maar een groep van ongeveer 25. Ze hebben het naar hun zin; ze springen uit het water en maken salto's achterover. Adam zet koers naar de dolfijnen. Al snel spotten we een tweetal dat met ons mee zwemt voor en onder de boot. En dan krijgen we een prachtige dolfijnenshow te zien. Zelfs beter als in het dolfinarium in Harderwijk. Gebiologeerd kijken we allemaal toe; met de camera's in de aanslag.

Daarna gaan we toch echt aan het diner.. In één woord: heerlijk. Nellie is een fantastische kokkin. Als dessert krijgen we home-made cheesecake. Een overheerlijke afsluiting van een fantastische dag op Doubtful Sound.