10 juni Seward

Als we wakker worden weten we precies hoe het voelt om 3 dagen regen te hebben (hè Harry). Tot half 12 doen we op ons gemakt, want het regent tot harder. Daarna lijkt het iets droger te worden. We besluiten om eerst even naar het VVV kantoor te gaan, daarna te lunchen in Bakery Café, volgens onze Lonely Planet erg goed, dan Seward even te verkennen en als laatste de Exit gletsjer te bekijken. Zo gezegd zo gedaan. De lokale VVV en het Bakery Café waren in een soort haventje gevestigd. Zag er erg leuk uit.

Seward zelf is een redelijk compacte stad, met panden die tegen elkaar aan staan. Dat is bijzonder, want normaal staan de huizen vrij of kun je het volgende huis niet eens zien door de bomen die er allemaal omheen staan. Om jullie ook een indruk van Seward te geven maken we nog een paar foto’s van de American way of Life.

  

 De Exit gletsjer is onderdeel van Harding Icefield. Het ijsveld kent 40 gletsjers en is 700 vierkante mijl groot (even een rekensommetje er tussendoor). Kortom enorm. De Exit gletsjer  is vrij gemakkelijk te benaderen.

Tegen half 4 komen we op de camping aan. Lekker vroeg deze keer. Dat geeft ons de gelegenheid de foto’s van de dag er voor te uploaden, te croppen en in het blog te plaatsen. De onderstaande foto laat zien hoe onze camping voor campers er uit ziet. Niet spannend dus.

Morgen gaan we het water op om naar dolfijnen, orca’s, killerwhales etc te speuren. Het wordt een lange dag: van 8.00 am tot 17.00 pm. We zijn benieuwd.

Vandaag was een TELEURSTELLENDE dag.

9 juni Van Valdez naar Seward

Ook vannacht regende het weer in Valdez. Als we opstaan is het bewolkt en nog steeds regenachtig, net als gisteren. Het wordt een eentonig verhaal. Volgens de berichten van gisteren schijnt het op zee te spoken: 3 meter hoge golven. We zijn benieuwd wat het vandaag gaat worden als we 5 uur met de ferry door de golf van Alaska cruisen op weg naar onze nieuwe bestemming Seward. Voordat we weg kunnen is Annelies nog druk bezig haar zakelijke berichten af te handelen. Ton en Larissa hebben gisteren en alle dagen daarvoor veel werk verzet. Om alles goed te kunnen afronden hebben ze nog wat vragen, die Annelies met liefde (op een nog lege maag) beantwoordt.
Om 11 uur vertrekt onze boot. We moeten ons om half 10 melden met onze 25 voet (1 voet is 30 cm) lange camper. Tegen 10 uur arriveert de boot, die nogal klein lijkt voor al die auto's en campers. Het laden van de voertuigen duurt eeuwen. Er gaan zelfs eerst 2 vrachtauto's uit, die er natuurlijk ook weer op moeten. Dan gaan wij er eindelijk op. De gegeven handsignalen over waar we heen moeten zijn niet altijd helder en worden gegeven op een wijze waarbij het lijkt alsof wij dom zijn. Afin eindelijk zijn we op de boot en om half 12 vertrekken we. Na wat zoeken vinden we een plek vooraan op het schip, zodat we bijna 270 graden zicht hebben.
Het eerste wat we zien zijn zeeotters, rustig op hun rug dobberend op het water. Daarna zien we dolfijnen, die speels mee zwemmen  met de boot. 

Als we zitten te lunchen zien we ver weg ook zeeleeuwen. Helaas blijft het wel regenachtig en mistig. Dat betekent dat we de Columbia gletsjer, een van de grootste, niet te zien krijgen. Deze is bedekt onder een laag mist. Wel zien we de dobberende ijsschotsen, die afgebroken zijn en langzaam wegsmelten.

We varen door de Prince William Sound. Dezelfde Sound waar we voeren toen we van Prince William teruggingen naar Vancouver Island. Net als toen zien we weinig van de indrukwekkende kustlijn door de mist. Lange tijd is het saai, dus gaan we nog even aan de slag met albelli. Ineens wordt er omgeroepen dat er wildlife is: een orca die een flip-over doet. Fantastisch besluit van een  tegenvallende boottocht.

Als we aankomen in Whittier regent het pijpenstelen en moeten we voor het eerst door een tunnel. De tunnel is tegelijkertijd de treinrails. Na 37 mijl rijden zien we in de verte een sprankje zonlicht op de bergen. Na twee dagen regen lijkt het toch nog droog te kunnen worden. Met de nadruk op lijkt, want als we in Seward aankomen plenst het weer. We vinden een campsite aan het meer met uitzicht op de bergen, die onzichtbaar zijn door de wolken en de mist. Wel zien we meteen een "bald eagle (adelaar)".

Kortom vandaag is een VERREGENDE dag.

8 juni Valdez

Als we ’s ochtends uit het raam kijken is het bewolkt en het regent. Dit is het weer dat ze in Valdez al een hele tijd hebben. Gisteren hadden we gewoon geluk. We besluiten om eerst een lekker broodje te gaan halen: raisin bagel voor William en croissant voor Annelies. Helaas, er is een technisch mankement aan de ovens van de supermarkt, dus geen broodjes vandaag. Terug in de camper is het nog steeds regenachtig en somber. Dus we besluiten om ons vandaag terug te trekken in ons eigen huisje. Annelies ontwerpt en samen benutten we de tijd om ons Albelli fotoboek (als ik reclame maak krijg ik korting) van deze reis te maken. De pagina’s over IJsland zijn gereed en de eerste pagina’s van Alaska ook al. Wie weet is het boek al klaar voordat Jeroen op visite komt. Dit was eigenlijk alles wat er over deze dag te vertellen viel.

Oh nee toch nog één ding. We gingen de boardingpassen voor de boot van morgen ophalen en toen bleek het ticket niet te kloppen. We stonden geregistreerd met een auto van  max 22 voet, terwijl we met een camper van 25 voet komen. Gelukkig kon het hersteld worden, zodat we morgen met de boot naar Whittier kunnen varen om vandaar verder te rijden naar Seward.

Kortom geen foto’s vandaag , maar het was wel een ALBELLI dag.

7 juni Valdez

In Valdez heeft het de afgelopen week alleen maar geregend. Dus we hebben geen hoge verwachtingen van het weer vandaag, aangezien het gisteren ook bewolkt en regenachtig was toen we aankwamen. Als we opstaan en naar buiten kijken is het mistig en bewolkt. De bergen zijn niet te zien. We houden de moed er in. Wie weet trekt het op. Het wonder gebeurt. Dit is wat we zien circa een half uur later. 

Om 10 uur worden we bij Anadyr glacier and adventures verwacht voor onze kajak en gletsjertocht. We krijgen rubber laarzen aan, ontvangen een regenbroek en een regenjas. Ze verwachten nogal wat. “You better be prepared”, want het weer kan zo maar omslaan. We hebben een groep van 8 mensen: 4 uit Thailand, 2 Amerikanen en wij. We worden met de auto met aanhanger, waar de kayaks op liggen, naar Valdez glacier lake gebracht. Vanaf daar laden we de kayaks af en gaan we het meer op om tussen de ijsschotsen door te kajakken, die van de gletsjer zijn afgebroken. We hebben geluk, omdat alle schotsen dichtbij liggen. 

Meestal moeten ze eerst een heel eind kajakken voordat ze arriveren bij de schotsen. Bovendien hebben we ook nog eens geluk met het weer. Het is heerlijk zonnig met wolken en blauwe lucht. Dubbel geluk dus en uitstekend geschikt voor het maken van foto’s. We genieten ten volle. Kajakken is simpel. Annelies kajakt en ik maak foto’s.

Onze lunch eten we op het “strand” (lees: een vlak stuk gletsjer met grind en steen). Daarna wandelen we nog een stuk de gletsjer op. Het valt op hoeveel selfies de Thais maken. De tocht op de Valdez glacier is niet spectaculair. 

We zijn inmiddels verwend geraakt door onze tocht op de Matanuska glacier en de Root glacier. Daarna terug kajakken. Inmiddels is er door de wind meer stroming gekomen, dus moeten we er flink aan trekken.  Tegen 16.00 uur zijn we weer “back in town”. We wisselen nog even tips uit, trekken de bank even leeg en rijden dan naar onze camping voor onze welverdiende rust.

Oh ja ma ik heb nog even deze foto gemaakt. Die zal je wel herkennen. Er hing zelfs nog een zelfgemaakt naamkaartje aan.

Al met al was het vandaag een MOOIE BIJZONDERE dag.

6 juni Van Chitina naar Valdez

Vandaag zijn we 26 jaar getrouwd. Dat vieren we door in Alaska te zijn. We hebben geen haast om op te staan. Er staan geen afspraken gepland, we hoeven niet ver te rijden, we hebben het niet koud en we hebben geen lastige buren. Dus relaxed  ontbijten, opruimen en de camper voor vertrek gereed maken.

Als we onderweg zijn zien we langs de kant verschillende verkeersborden met kogelgaten. Voor de fun schieten mensen op die borden. “This is Amerika”. Je kunt een geweer ook gewoon in de Wal-Mart (supermarkt) kopen. We hebben zelfs al een bordje gezien met “no shooting on the bridge”.  Grote delen van de route, die we hebben gereden naar Chitina en die we nu gaan rijden hebben geen 3g of wifi, zodat contact met het thuisfront lastig is, Daarnaast hebben we ook nog te maken met het tijdsverschil van 10 uur. Het delen van onze ervaringen en het horen van de belevenissen van het thuisfront zijn ook onderdeel van onze vakantie experience. Gelukkig hebben we onderweg weer bereik. We parkeren de camper op een parkeerplaats en zetten onze eigen mobiele hotspot aan. Annelies verzorgt de mail en beantwoord alle vragen, we checken alle apps (geen: ze waren ons vergeten, al naar 2 dagen), terwijl William de blogs bijwerkt, de uitslagen van het beachvolleybal in Porec checkt en de berichten op Nu.nl binnen haalt. Daarna rijden we rustig naar Valdez.

We rijden zeer dicht langs hele grote bergen. “Wat voel je je dan klein”. De wegen leiden ook niet door de bergen zoals in Europa, maar zoveel mogelijk er omheen door de dalen. Onderweg zien we ook nog wild: 2 doodgereden stekelvarkens, helaas. Dan zien we in de verte de witte bergen die Valdez omgeven. De stad staat bekend om zijn omgeving: veel sneeuw in de winter,  veel gletsjers die per voet, kayak, cruiseschip of helicopter bereikt kunnen worden en je kunt er natuurlijke hiken en grote vissen vangen. Dus alles wat je in Alaska kunt beleven tref je aan in Valdez (volgens de informatie brochure van de lokale VVV). 28 mijlen voor Valdez rijden zien we de Worthington gletsjer. Van een afstand is deze mooier dan wanneer je er vlak voor staat. 

Circa 3 mijlen verder rijden we over de Thompson pas. Normaal heb je daar een prachtig uitzicht, maar nu is het helaas bewolkt. Tot slot rijden we door Keystone kloof (15 mijlen voor Valdez) en zien we nog 2 mooie watervallen: de Bridal Vein Falls en de Horsetail Falls. Gelukkig spotten we ook levend wild: een vos.

Bij Valdez hebben we voor het eerst de beleving van een stad of eigenlijk dorp, want zo groot is het niet. De huizen staan dichter bij elkaar, er is leven in de brouwerij, er is een haventje, kortom er is levendigheid. 

Welke koffie moet ik kiezen?

Eerst gaan we langs de supermarkt, daarna regelen we nog even alle formaliteiten voor de tour van morgen (clif anger) en dan begeven we ons naar onze camping aan het water. Helaas is het nog steeds bewolkt en valt er regen. 

Maar het was vandaag wel een RELAXED dagje.