24 mei Van Reykjavik naar Kirkjubaejarklaustur

Vandaag was de dag van de watervallen. Of om in het IJslands te spreken de foss-en. ’s Ochtends kregen we meteen al een goede tip toen we de sleutel inleverende van ons appartement. Voor de weer- en wegcondities check www.vegagerdin.is. Essentieel voor als je het binnenland intrekt, want het water in een rivier kan zo maar ineens stijgen en de route die je van plan was onbegaanbaar maken of risicovol.

Vanuit Reykjavik rijden we door een vulkaanlandschap, hoe kan het ook anders, met dichtbij heuvels met sneeuw en ijs. Als extra traktatie dringt af en toe een walm rotte eieren (=zwavel) onze auto binnen en doordringt onze neuzen. Het weer lijkt mee te werken vandaag. De zon piept door de wolken. Als we vervolgens even uitstappen om de vallei te bekijken vanaf een uitzichtpunt, worden we bijna weggeblazen door de harde wind.

Veel grote wegen kent IJsland niet, dus rijden we de komende dagen vaak de weg met nummer 1. Tijdens het rijden passeren we veel boerderijen waar paarden gefokt worden. En dan de eerste waterval: de Seljalandsfoss.

Je kunt achter de waterval langslopen, maar dan wordt je wel drijfnat. Dus neem en regenbroek en een regenjas mee naar IJsland, want je kunt die nog vaker nodig hebben. Wij zijn niet achterlangs gelopen, maar zijn door gewandeld naar de Gljüfrabül: ook een tip die we ’s ochtends kregen. 

Vanaf de Seljalandsfoss loop je 3 à 4 minuten door naar links tot je een hoek omgaat naar rechts. Dan sta je voor een nieuwe waterval, die nog mooier is. Via een route omhoog met kettingen, die door William werd bedwongen, had je uitzicht op de waterval van bovenaf. Onderlangs bereikte je deze via een soort kloof,  waar je werd beloond met een prachtig blik op de waterval. 

Bij de souvernirshop troffen we een echte IJslandse spreuk aan: Don’t like the weather? Just wait 5 minutes.

Daarna zijn we doorgereden naar Porsmörk in het binnenland. Je komt er via een ongeasfalteerde weg, die alleen toegankelijk is voor 4 wheel drives. Van te voren wisten we niet zeker of we er daadwerkelijk zouden kunnen komen, maar gelukkig leek het weer goed en de wegcondities ook (gecheckt via www.vegagerdin.is). Halverwege kwamen we X-treme 4 wheel drives tegen. Bij de frontdriver hebben we even gecheckt wat de condities van de route waren. Hij antwoordde dat we 6 rivieren door moesten waden met de auto -je hebt geen waterdekking- en de verwachting was dat het weer ging regenen. En als je het eindpunt bereikt moet je ook weer terug. Dus zijn we verstandig geweest en zijn we omgedraaid (helaas, want het is wel erg mooi).

Onderweg naar Skogafoss (de tweede waterval), zijn we nog even gestopt op de plek vanaf waar de eruptie van de Eyjafjallajökull in 2010 goed te zien was. Bij Skogafoss was het weer omgeslagen, het regende. Door ruim 400 trappen te bedwingen hadden we een mooi uitzicht op de waterval van bovenaf en op de omgeving. 

Waar blijft de zon? Gelukkig verscheen die ruim 5 minuten later weer, terwijl wij onderweg waren naar Dyrholaey: een klif waar vanaf je een mooi uitzicht hebt op het zwarte strand en een wilde zee. 

Met enig geluk kun je daar ook papegaaiduikers zien, maar die hebben wij helaas gemist. 

Vlakbij ons nieuwe hotel genaamd Geirland in Kirkjubaejarklaustur hebben we nog een waterval bekeken.

Daarna rustte Annelies even lekker uit en is William nog even gaan hardlopen.

23 mei Vlucht naar Reykjavik

Vanmorgen eerst even lekker ontbeten, op ons gemak naar Schiphol gereden en de koffers afgegeven (inchecken hadden we al per mobiel gedaan). Daar troffen we Larissa, Robine en Gijs voor een drankje, afscheid nemen en de autosleutels afgeven. De vliegreis verliep prima en even na 3 uur in de middag lokale tijd arriveerden we op een bijna lege luchthaven.  Daar wachtte ons de eerste verrassing. Terwijl we stonden te wachten voor de bagage ging het alarm en werd er omgeroepen dat er brand was. Niemand ging naar buiten, maar er kwamen wel veel mensen van de 1^e verdieping naar beneden. Daarna werd er zeker 5 keer omgeroepen dat er geen brand was. Gelukkig. Op dat moment stonden we bij Avis om onze Grand Vitara op te halen. Tijdens het rijden hoorde ik steeds een klikkend geluid op de straat. Wat blijkt? We rijden op een soort van spijkerbanden. Wel zo safe met al dat sneeuw en ijs in natuurlijk IJS land.

Naast spijkerbanden zit er ook navigatie in wat wel zo handig is. Nu reden we linea recta naar ons prachtige appartement in Reykjavik – Rey aan de Grettisgata 2a: 1 straat achter de belangrijkste winkelstraat van de stad. Prima uitgekozen dus. Snel nog even voor zessen naar de supermarkt om wat inkopen te doen, terwijl we ondertussen enkele menu’s van restaurants bestudeerden. Dat werd onze 2^e verrassing van de dag: een bruchetta kost 12 euro en een hoofgerecht tussen de 30 en de 40 euro. De keuze voor thuis koken was  dus snel gemaakt.

De eerste indruk van Reykjavik is dat het een leuke, maar dure, stad is. Leuke gekleurde huizen, die we waarschijnlijk in heel IJsland zullen gaan zien,  een prachtige kerk (Hallgrimskirkja)  en een voetgangers-/fietsgebied markeren ze door middel van een gekleurde fiets.

Nu lekker uitrusten en wie weet straks nog even genieten van de buitenlucht.

Route reis IJsland & Alaska 2015

23 mei  Amsterdam  – Keflavik – Reykjavik

24 mei Van Reykjavik -  Kirkjubaerklaustur

25 mei Kirkjubearklaustur

26 mei Van Kirkjubaerklaustur - Selfoss

27 mei Van Úlfljótsvatn  – Keflavik luchthaven via Reykjavik  

28 mei  Anchorage –Palmer

29 mei Palmer

30 mei  Van Matanuska glacier naar Talkeetna

31 mei  Van Talkeetna – Denali NP / Healy

1 juni Denali Park

2 juni Denali – Fairbanks via Chena Hot Springs

3 juni Fairbanks

4 juni Fairbanks – Chitina

5 juni Chitina –Mc Carthy - Chitina

6 juni Chitina – Worthington gletsjer – Keystone Canyon - Valdez 

7 juni Valdez

8 juni Valdez

9 juni Valdez naar Seward via Whittier

10 juni  Seward

11 juni Seward

12 juni  Seward – Homer

13 juni Homer –Kenai- Homer

14 juni Van Homer – Anchorage - Palmer

15 juni  Palmer

16 juni  Palmer

17 juni  Palmer

18 juni  Palmer - Anchorage – Amsterdam

19 juni  Amsterdam.

De top 5 van hoogtepunten in Namibië

We hebben allemaal een top 5 samengesteld van onze hoogtepunten van Namibië.

Annelies
1. Ethosha wild park
2. Dune 45 en Deathvlei
3. Fish River Canyon
4. Boottocht Walvisbaai
5. Cheeta’s op de Cheetah Conservation Fund

William
1. Etosha wild park
2. Dune 45
3. Fish River Canyon
4. Cheeta’s op de Cheetah Conservation Fund
5. Bezoek aan de San bushmen (in de Kalahari)

Larissa
1. Boottocht Walvisbaai
2. Etosha wild park
3. Cheeta’s op de Cheetah Conservation Fund
4. Fish River Canyon
5. De vriendelijke ontvangst bij Bagatelle Kalahari Game Ranch

Willemien
1. Bezoek aan de San bushmen (in de Kalahari)
2. Boottocht Walvisbaai
3. Zeehonden Cape Cross
4. Lodge bij Fish River Canyon
5. Fish River Canyon
En als extra noot: dat ze het bijzonder vond dat drie generaties zo’n vakantie met elkaar konden delen.

21 juli: Van Waterberg naar Frankfurt

Vandaag is de laatste dag van de vakantie. We hadden gehoopt om in de ochtend nog een gamedrive te kunnen doen, maar helaas vertrekken deze pas vanaf 15.00 uur en dan zijn we al weg. In plaats daarvan gaan William en Annelies een track wandelen van een uur. Willemien gaat ook mee, maar keert al snel terug omdat het te steil is voor haar. Ze gaat Larissa gezelschap houden, die achter was gebleven in de lodge.

Na circa drie kwartier zijn Annelies en William al weer terug. De track was leuk, maar niet bijzonder. Dus verder de boel maar inpakken en op naar Okakarara. Daar hopen we nog wat cultuur op te snuiven over de Herero bevolking. Daar aangekomen kunnen we het culturele centrum helaas niet vinden. We zien wel Herero dames in traditionele kledij lopen, maar dat is dan ook alles: een lichte teleurstelling helaas.

Dan maar koers naar Ondekaremba, een zusterlodge van Waterberg. We kregen van hen een voucher om daar nog even te relaxen, voordat we naar huis vliegen. Ze liggen namelijk maar 7 km van het vliegveld af. En eerlijk is eerlijk het was lekker om daar nog even te zitten onze blog te updaten (foto’s ging helaas nog niet) en bij te tanken voordat we de lucht in zouden gaan.

Dit was ons laatste verslag. Jullie hebben nog een ding van ons te goed, nl. onze top 5 van de hoogtepunten van Namibië.

20 juli: Van Namutoni naar Waterberg

Vandaag staat de wekker pas om half 7. Zoals je kunt lezen staan we steeds iets later op. Het begint echt op vakantie te lijken. Lekker ontbeten met scrambled eggs, croissant en ananas. Daarna terug naar onze kamer, spullen pakken en uitchecken.

Voordat we het park verlaten nog even naar de waterhole Klein Namutoni om te kijken of er nog wild is. We spotten een giraffe en verder alleen maar klein grut. Gelukkig spotten we op weg naar de gate nog een olifant en een impala. Dat was het dan. Back to the real life: een snelweg waar je 120 mag rijden. Dat is toch iets anders dan een gravelweg waar zomaar ineens olifanten, giraffen, zebra’s of andere dieren kunnen verschijnen.

Voordat we naar onze volgende lodge rijden gaan we eerst nog naar de Cheetah Conservation Farm (CCF). CCF ligt 44 km ten oosten van Otjiwarongo. Op deze farm vangen ze cheetah’s op, zowel weesjes als ook cheetah’s die in het wild zijn opgegroeid. De bedoeling is dat ze de beesten ook weer uitzetten in het wild. Dit geldt alleen voor de cheetah’s die vroeger wel hebben leren jagen, dus niet voor de wezen. Als ze daar aan toe zijn dan gaan ze naar Irindi. Dat is een park vlakbij CCF.

Als we aankomen zijn we net op tijd om het voeren van de cheetah’s te zien. De bakken met vlees worden neergezet en als de mensen uit de kooi zijn, wordt er een luik omhoog getrokken en vliegen de cheetah’s naar binnen. In een mum van tijd is het vlees op. Vervolgens gaan ze nog even bij de ander kijken om te zien of er nog wat is overgebleven. Natuurlijk is dat niet het geval.

Sommige verhalen over de weesjes zijn wel triest. Zoals die boer die graag een jonge cheetah als huisdier wilde. Daarvoor schoot hij de moeder dood om er vervolgens achter te komen dat het toch niet echt een huisdier was. Het weesje is vervolgens aangeboden aan CCF, waar het nu wordt verzorgd. Na het voederen hebben we nog een cheetah drive gedaan. Met z’n vieren in een jeep met gids die ons over het cheetah terrein reed waar 4 mannetjes vrij rond liepen. Dat leverde mooie foto’s op. Daarna reden we naar het tweede terrein waar ook 4 mannetjes rondliepen. Deze waren minder makkelijk te strikken voor een mooie foto.

 

We zijn veel leuke dingen te weten gekomen over cheetah’s:

- Ze kunnen 110 km per uur rennen voor 30 seconden lang. Een luipaard kan maar 80 km per uur voor een hele korte periode, waardoor ze dus heel dichtbij de prooi moeten komen om het te vangen. De prooi, zoals springbok, kan ongeveer 65 km per uur rennen.

- De natuurlijke vijanden van cheetah’s zijn leeuwen, hyena’s en luipaarden. Dit omdat cheetah’s niet gebouwd zijn voor sterkte, maar voor snelheid. Je zou het misschien niet verwachten, maar hyena’s zijn dus zelfs sterker dan een cheetah. Hun vijanden vermoorden de kleine cheetah’s ook wel eens. Niet voor het eten, maar om de competitie met het jagen te verkleinen. Cheetah’s zijn zelf van nature geen agressieve beesten.

- Een vrouwtjes cheetah is 90 dagen zwanger en krijgt dan één tot acht kleintjes. Deze blijven gedurende twee jaar bij de moeder om te leren jagen. Om een hert te doden moet namelijk precies het goede stuk van de nek doorgebeten worden. Daarnaast moeten ze uitkijken voor de hoorns van de herten, omdat ze daarmee zelf verwond kunnen raken. Na deze twee jaar worden ze pas opnieuw zwanger.

- Mannetjes cheetah’s blijven in groepen, jagen samen en delen de prooi. Vrouwtjes cheetah’s blijven echter op zichzelf en zijn dus veel kwetsbaarder.

- Cheetah’s eten alleen vers vlees. Als het niet vers meer is vangen ze een nieuw beest. Ze blijven altijd op de grond en kunnen niet in bomen klimmen, in tegenstelling tot de luipaard. Deze neemt zijn prooi mee de boom in, zodat niemand anders bij zijn eten kan. Dat kan hij zo’n twee, drie dagen daar laten liggen voordat hij terugkomt om het op te eten.

 

Tegen drie uur reden we weer weg naar onze overnachtingsplek in Waterberg. Uiteindelijk bleek het nog 140 km rijden. Toen we aankomen moesten we via een smal zandpad met de Hilux omhoog. Appeltje eitje natuurlijk. Helaas bleek bij aankomst dat we de middagdrive net hadden gemist. Dat is jammer want in de ochtend is er geen drive en ’s middags zijn wij al onderweg naar Windhuk voor de terugvlucht naar Nederland. Aan alle leuke dingen komt een einde, maar eerst morgen nog even een wandeling met uitzicht maken en een bezoekje brengen aan Okakarara voor de Herero bevolking.

19 juli: Namutoni

Vandaag staat de wekker pas om zes uur. Bijna uitslapen voor ons. Het ontbijt in het restaurant is lekker en hierna gaan we al snel op pad het park in.

Route: Namutoni – Klein Namutoni – Koianachas – Klein Okevi – Groot Okevi – Tsumcor –  Groot Okevi – Klein Okevi – Klein Namutoni - Koffiepauze in Namutoni – Kalkheuwel – Chudob – Lunchpauze in Namutoni – Klein Okevi – Groot Okevi – Klein Namutoni – Kalkheuwel – Chudob – Klein Namutoni – Namutoni

Vandaag alweer de laatste dag in Etosha. Hopen op een mooie afsluiter. We gaan een heleboel waterplekken af, maar zoals zo vaak ’s ochtends, zijn er nog geen dieren op de been. Het grotere wild begint pas te komen als we bij Tsumcor aankomen. Hier zien we oryx, tien giraffen, wat zebra’s en een nieuw beest: drie elanden. Helaas komen de elanden niet dichterbij, waardoor we ze niet goed op de foto kunnen krijgen. Na Tsumcor moeten we dezelfde weg terug en komen we weer langs Groot en Klein Okevi in de hoop dat hier nu dan ook wat leven is gekomen. Bij Klein Okevi zien we een giraf.

Hij loopt het hele water af en elke keer als we denken dat hij gaat drinken loopt hij toch nog
een stukje verder. Uiteindelijk krijgen we hem dan toch drinkend op de foto.

Bij Klein Namutoni zien we ook een aantal beesten: kudu, impala en giraf. Het is echter niet erg indrukwekkend dus rijden we door. Deze waterplek zit erg dichtbij Namutoni en hier stoppen we even voor een kop koffie. We hebben al een plan uitgestippeld voor die middag, maar ineens veranderen deze plannen als we horen dat er tien leeuwen gespot zijn bij Kalkheuwel. We gaan er maar snel heen. Hopelijk zijn ze er nog als wij er aan komen. Helaas, helaas, geen leeuwen meer als wij er aankomen. Wel een enorme kudde van wel zo’n vijftig olifanten.

Daarnaast zijn er nog zebra’s, giraffen, kudu’s en warthogs.

De olifanten kudde is indrukwekkend, maar heeft op een gegeven moment genoeg van alle auto’s. Ze dringen ons naar achter en een deel van de kudde loopt al weg. We besluiten weg te rijden, zodat we misschien voordat de olifanten oversteken er nog langs kunnen. Dat is helaas niet het geval en dus moeten we een tijdje wachten totdat ze overgestoken zijn en het veilig is om er langs te rijden. Op de terugweg gaan we langs Chudob. Hier zien we vijf giraffen en een hyena. Altijd leuk, want hyena’s zie je niet erg vaak.

Hierna geluncht in Namutoni. Daarna heerlijk gerelaxed bij onze huisjes en een beetje gelezen, voordat we weer in de auto stapte rond drie uur. We gingen eerst weer naar Klein en Groot Okevi, maar besloten dat we hier niet nog een keer langs zouden rijden, omdat het geen indrukwekkende waterplekken zijn. Hierna door naar Klein Namutoni. Vlak voor de waterplas stond een auto stil. Er was een baby hyena gespot. Super schattig beestje lag daar onder de boom. Moeilijk te fotograferen, maar oh zo leuk om te zien. We weten nog niet of het nou een spotted of brown hyena is. De moeder was er niet bij. Later zijn we nog drie keer langs het kleine beestje gereden en het bleef een schatje. Larissa wilde hem het liefst meenemen als huisdier. Hij had wel wat weg van een klein hondje.

Bij Klein Namutoni stond een hele groep giraffen: een stuk of twintig. Zoveel hadden we er nog niet eerder bij elkaar gezien.

Daarna nog een keer naar Kalkheuwel. Op de weg hiernaar toe zien we al olifanten lopen richting de waterplek. Als we er aankomen staat er al één olifant, een giraf, een kudu en een zebra. Niet echt iets nieuws dus. We worden al een beetje verwend met al dat wild, dus dit is niet bijzonder genoeg meer. Verder rijden dus maar, op naar Chudob. Hier zien we twee hyena’s: een moeder en een kleintje. Het is wel de dag van de hyena’s vandaag: vijf stuks in totaal op één dag. Er staan ook nog wat giraffen, impala’s en kori bustards (grote vogels). Deze beesten staan allemaal op een afstandje te kijken, want hyena’s blijven roofdieren, al kunnen ze de giraffen waarschijnlijk toch niet aan.

En toen zat de laatste dag in het Etosha wild park er alweer op. In het huisje gebruik gemaakt van de heerlijke buitendouche die het huisje heeft.

Daarna lekker gedineerd, nog een wijntje gedronken en weer op tijd het bed in.

Dieren die we gezien hebben:
Springbok, wildebeest, giraf, zebra, black backed jackal, oryx, banded mongoose, eland, impala, olifant, kudu, warthog, neushoorn, steenbok, hyena

Banded mongoose

Vogels:
Helmeted guineafowl, long-tailed paradise whydah, lilac breasted roller, kori bustard, red billed hornbill, blacksmith lapwing, grey go away bird, burchell’s starling, onbekende roofvogel, struisvogel, tawny eagle, pygmy goose

Lilac breasted roller

Wie weet de naam van deze roofvogel?