9 februari: van Dunedin naar Te Anau

In Dunedin krijgen we geen goed weer meer: bij het opstaan is het zwaar bewolkt en het miezert. Tijd om te vertrekken dus. Vandaag een reisdag naar de west coast: Te Anau is het reisdoel, gelegen aan het gelijknamige meer. Een uurtje of vier rijden, zo 'n 290 km. We rijden onafhankelijk van elkaar, we zien wel waar we elkaar onderweg ontmoeten.
De route voert eerst langs de mooie kust ten zuiden van Dunedin. Via Balclutha en Gore gaat het verder richting Te Anau. Het landschap is afwisselend, veelal agrarisch, met op de achtergrond heuvels en bergen. Een leeg land, weinig bewoning en de plaatsjes die we passeren stellen niet veel voor. Maar humor hebben ze wel hier: tussen de twee plaatsjes Clinton en Gore hebben ze een bord geplaatst: presidential highway ....

Omstreeks half 4 arriveren we in Te Anau. De tevoren gereserveerde camping "Lakeview" is snel gevonden. We hebben inderdaad uitzicht op het meer. En heel aardig van de receptie van de camping: de tweede nacht (maandag op dinsdag) mogen we de camper op de parkeerplaats zetten, want we zijn dan immers op " overnight cruise" op Doubtful Sound. Daarover later meer.
En oh ja, het weer: zonovergoten hier aan Lake Te Anau. We hebben het vast verdiend ....

Gr. Harry

8 februari: Taieri Gorge Railway

Bij het opstaan is het zwaar bewolkt en fris. Na het ontbijt eerst boodschappen ingeslagen voor het weekend en daarna naar de steilste straat ter wereld: Baldwin street. Nou, daar is inderdaad niet tegenop te fietsen! Hoewel, een Nederlandse jongen (who else?) lukt het op zijn fiets uiteindelijk toch na drie pogingen.
Dan maar proberen of het hardlopend ook lukt op mijn wandelschoenen (William).Ik haalde het bijna. Het laatste stuk kwam ik adem te kort. But I tried.

 

Om half drie hebben we een tripje  geboekt bij de Taieri Gorge Railway: met ouderwetse houten wagons van begin vorige eeuw twee uur heen en twee uur terug een prachtige kloof in. De Taieri rivier slingert onderin het dal en de rotsen torenen er hoog bovenuit. Het lijkt een beetje op de gorge du Verdon of de gorge d'Ardeche in Frankrijk. En gek genoeg, hoe verder we komen, hoe beter het weer wordt. De zon komt tevoorschijn en het kwik stijgt boven de 20 graden. Onderweg stopt het treintje een paar keer voor een fotomomentje.

Om half 7 zijn we terug en gaan naar de camping. Eh ja, zwaar bewolkt en erg fris. Binnen eten ....

Op naar het zonnige Westen: Doubtful Sound bij Te Anau.

Groetjes van Marja, Harry, Annelies en William.

7 februari: Otago peninsula

Vandaag is het zonnig en een graadje of 18, maar ze hebben hier een "odd summer": wat wil zeggen Nederlands weer: het wil niet echt zomeren. On top of that: je waait uit je sokken!

We zijn begonnen met een rondrit over Otago Peninsula: Harry en Marja nemen de kustweg, William en Annelies nemen de Highcliff Road (daar past hun/onze camper wel overheen); deze weg is namelijk smal...
We komen elkaar weer tegen Larnach Castle: het enige kasteel van Nieuw Zeeland gebouwd door William Larnach; een rijke bankier, tweede helft negentiende eeuw. Eigenlijk ziet het er meer uit als een fraai landhuis met mooie tuin en prachtig uitzicht.

We vervolgen onze weg over de verschillende wegen en zien elkaar weer op de punt van het schiereiland op Taiaroa Head: daar is het Royal Albatross Centre te vinden. Dit is de enige plek op het vaste land waar deze vogels aan land komen. We hebben een tour geboekt om deze kolossen met een spanwijdte van 3 meter te zien. We krijgen een heleboel informatie over de levensloop van deze vogels; als de vogels 6 maanden oud zijn vertrekken ze voor minstens 5 jaar naar zee, voordat ze weer voet aan land zetten. We worden naar een overdekt uitzichtpunt gebracht waar we 4 nesten met jongen kunnen zien en er vloog een Albatros voorbij (voor deze tour?)

Aansluitend zijn we naar Penguin Place gereden voor een excursie om de uiterst zeldzame "yellow eyed penguin" te gaan zien. Na enige uitleg over het leven van deze pinguin gingen we met een busje naar de plek waar ze te bezichtigen zijn. Door de koude zomer is het legseizoen 2 weken naar achteren verschoven, waardoor er problemen ontstaan ivm de rui. Hierdoor verlaten ze hun jongen te vroeg, omdat ze extra voedsel moeten verzamelen om de ruiperiode door te komen. Gevolg: veel jongen gaan dood. Gelukkig worden ook een aantal jongen gevonden en worden naar het opvangcentrum gebracht.

Na de korte bustour lopen we naar de klif boven het strand en zien inderdaad wel twee hele pinguïns het strand op komen. Dat was deze week al heel bijzonder, dus de rangers waren enorm enthousiast. Eén jonge pinguin heeft het overleeft en wachtte geduldig op één van zijn ouders. De pinguin op het strand was zijn moeder, dus hij had wat te eten vanavond.

Als bonus kregen we nog een paar zeeleeuwen te zien.

Als laatste werden we naar de ziekenboeg geleid en zagen zo'n 40 verweesde pinguïns, die aan de kust waren opgepikt door vrijwilligers en daar werden verzorgd, totdat ze weer in het wild konden leven.

Groetjes, Harry en Annelies

6 februari Persoonlijke noot van Oamaru naar Dunedin

Oamaru bleek een hele leuke plaats. Normaal rij je er voorbij, maar het is een bezoek waard. Aan de havenkant waan je jezelf in een oude western movie. Je verwacht ieder moment dat er 2 mannen naar buiten komen met revolver, de passen afmeten en dan kijken wie het snelste schiet. Gelukkig gebeurde dat niet. We hebben er wel  lekker in het zonnetje koffie gedronken en toen we onze kopjes terugbrachten mochten we meteen mee helpen in de keuken. Dat hebben we toch maar vriendelijk afgewimpeld.

In Oamaru is ook een leuk cadeauwinkeltje met bijzondere snuisterijen. Wij hebben iets heel leuks gekocht. Wat kan ik helaas niet zeggen, omdat het een cadeau is voor onze kids.

Daarna hebben we onze reis vervolgd naar Dunedin (spreek uit: Deneedin). Onderweg naar de Moeraki Boulders (zie bericht Harry). Fotogenieke stenen zijn het. Iedereen verdringt zich daar voor mooie foto's. Natuurlijk proberen we of we de steen kunnen wegduwen, maar dat lukte net niet.

Dunedin is wel een winderig plaats. Maar dat is prima om albatrossen te gaan kijken, die voor de 7e op het programma staan.

6 februari: van Oamaru naar Dunedin

Vandaag is het Nieuw Zeeland dag, dus een feestdag voor de Nieuw Zeelanders. Zelfs het zonnetje schijnt, da's al stukken beter dan gisteren.
We gaan vanochtend even een kijkje nemen in Oamaru. Een alleraardigst klein plaatsje, gelegen aan de kust zo'n 80 km boven Dunedin. Leuk is dat er verschillende oude Victoriaanse gebouwen staan, doet erg Engels aan. In Harbour street staan verschillende oude havenloodsen, waar van allerlei kunstenaars en antiekhandelaren in zijn gevestigd. Er is zelfs een whiskywinkel: jaja, ook in Nieuw Zeeland wordt whisky gemaakt! Nog niet geproefd, maar dat komt vast nog wel.
Even na de middag gaan we op weg naar Dunedin. Het landschap wordt langzamerhand steeds mooier. Niet meer het vlakke boerenlandschap van gisteren, maar heuvelachtig en mooie uitzichten op zee. Na zo'n 25 km stoppen we in Moeraki. Daar zijn de zogenaamde Moeraki boulders op het strand te zien. Ronde stenen van pakweg 1 tot 2 m doorsnee, waarvan eigenlijk niemand weet waar ze vandaan zijn gekomen. Het water van de zee zal ze ongetwijfeld zo mooi hebben afgerond.

We rijden door een prachtig afwisselend landschap verder naar Dunedin. Dat is een prachtig gelegen stadje met veel oude Victoriaanse huizen. Daar komen we eind van de middag aan. Bij de VVV boeken we eerst een excursie voor zaterdag met een treintje naar Pukerangi, een prachtige kloof in het binnenland. Voor morgen hebben we excursie geboekt op Otago peninsula om de albatrossen en de yellow eye pinguïns te gaan bekijken. Gelukkig was er nog plek.
Op de camping in Dunedin hebben we ouderwets pannenkoeken gebakken, dat kennen ze hier vast niet!

Arthurs Pass?

Na de eerste nacht in onze camper lekker geslapen te hebben, wilden we naar het natuurpark de Arthurs Pass. Nu schijnt het daar veel te regenen: 4 meter per jaar en dus uitgerekend vandaag hadden wij ook regen. Dat betekent veel nattigheid, maar ook veel mist. Dus had het niet veel zin om daar heen te gaan. Dan maar een rijdag, zodat we morgen nog maar heel heven hoeven voordat we in Dunedin aankomen.

We overnachten vannacht in Oamaru: een plek met een prachtige sterrenhemel. Helaas niet als het bewolkt is. Morgenochtend nog even het plaatsje verkennen en dan naar de pinguïns in Dunedin.

Volgens Harry, op speciaal verzoek, was het een saaie rijdag door een boerenlandschap.

Van Hong Kong door naar Nieuw Zeeland

Op 3 februari 's avonds doorgevlogen van Hong Kong naar Nieuw Zeeland; weer 11 uur vliegen. Ging allemaal heel soepeltjes. Om pakweg half 12 in de ochtend aangekomen in Auckland. Toen moesten we nog met een binnenlandse vlucht naar Christchurch. De overstap was krap, omdat de douaneformaliteiten nogal lang duurden en er strenge controles zijn op meegenomen etenswaren. Gelukkig haalden we het allemaal net op tijd bij de gate ( je moet namelijk ook nog van de internationale luchthaven naar de binnenlandse vluchten lopen).
Van Auckland naar Christchurch is het een uurtje vliegen. Om ongeveer half drie kwamen we aan. Nadat we de koffers van de band hadden gehaald konden we bellen met de camperverhuur: prima service, we werden met een busje opgehaald en naar het depot gebracht. Daar stonden de campers op ons te wachten. Helaas was de gereserveerde camper van Harry en Marja niet beschikbaar: we kregen een maatje groter mee (vervelend :-)).