3 juni Fairbanks

We starten de dag deze keer met regen voor de afwisseling. Gelukkig gaan we vandaag met een boot de rivier op. Om 9.00 uur vertrekken we. Als we met de camper aankomen schrikken we ons rot. Er staan wel 6 bussen en de mensenmassa is enorm. Als we aan boord gaan klopt dat beeld helemaal. De boot is redelijk vol en er kunnen ruim 800 mensen op. De overweldigende meerderheid is grijs. Een kleur die ik pas beperkt heb en Annelies nog helemaal niet. Dus we voelen ons een beetje als op een Rijncruise. Ook al hebben we die om dezelfde reden nog nooit gemaakt.

Onder een lounge Westernachtig muziekje wordt we zelfs uitgezwaaid door de crew aan de wal. We pikken en traantje weg tijdens dit zeer emotioneel moment. Dan zijn we echt op weg. Ik heb nu al heimwee. Gelukkig duurt het maar 3 uur. Er is een speaker aan boord, die de reis vult met (historische ) informatie en grappen en grollen.

Het eerste waar we op getrakteerd worden is een vliegshow van een watervliegtuig. Wij zitten natuurlijk aan de verkeerde kant, maar kunnen het via de video prima live(?) volgen. Iedereen roept ooooh! Blijkbaar hebben ze zo iets nog nooit gezien. Sinds we in Alaska zijn, hebben wij al minstens 3 keer een watervliegtuig op zien stijgen… We varen op de rivier met de naam Chena rivier. In de winter is de rivier veranderd in een pak ijs van circa 3 meter diep met 1 meter sneeuw erop. De “rivier’ wordt dan als openbare weg gebruikt door snowscooters, auto’s en zelfs vliegtuigjes. We zitten in Fairbanks dicht bij de “artic circle”. Bij veel huizen zie je ook sneeuwscooters staan.

De eerste stop is bij een dog sledge house (kennel met sledehonden). Susan Butcher trainde de honden en won 4 maal de Iditarod  (sledehonden race in Alaska) van 1049 mile. Een hoog in het aanzien staande race. Ze was dus ook een celeb in Alaska, maar helaas is ze enkele jaren geleden aan leukemie overleden. Haar man is verder gegaan met het fokken en opleiden van honden tot ervaren sledehonden. Haar man heeft de Yukon Quest 1 maal gewonnen; een belangrijke sledehondenrace van Alaska naar Canada. 

Aan het einde van de rivier komen we uit bij de Tanana rivier. De jonge zalm komt vanaf de Chena rivier die uitkomt in Tanana rivier die gevoed wordt door een gletsjer. De Athabascans hebben een mooie techniek om de zalm te vangen, die vervolgens wordt gefileerd, gedroogd en gerookt, zodat ze geconserveerd voedsel hebben voor in de winter.

21 juni is de dag met het meeste licht. Dat vieren ze met een groots feest, waaronder een lunch om 12 uur s nachts. Daarna verliezen ze 7 minuten per dag aan zonlicht. 21 december is de donkerste dag; ze hebben dan 4 uur daglicht of beter gezegd schemering.
Voor onze lunch rijden we naar Bun on the run. Vanuit een caravan verkoopt ze heerlijke sandwiches, muffins etc. volgens de Lonely Planet. 

Het is inderdaad lekker, maar stukken minder dan de broodjes van La Place. We eten het in de camper op, terwijl het harder gaat regenen. Daarna gaan we nog even naar Michaels: de grootste hobbyzaak van Amerika. Het is opvallend hoe weinig klanten er zijn in deze grote zaak. Dat ze nog bestaan is verbazingwekkend. Tot slot gaan we nog even langs Pioneer Park. Het is een park, waar ze met name het ontstaan van de verschillende plaatsen in en om Fairbanks laten zien. Ze hebben zelfs de oorspronkelijke huizen weer opnieuw in dit park opgebouwd waar nu kleine winkeltjes in zijn. Een soort openluchtmuseum dus. 

Aan het einde van de dag begint het weer op te klaren en komt de zon er zelfs weer even door.
Al met al was het een regenachtige, grijze maar bovenal toch zeer INTERESSANTE dag.

2 juni Van Denali National Park naar Fairbanks

’s Ochtends wederom wakker geworden van de kou. Annelies trok zelfs een vest aan in  bed. Natuurlijk is het in de camper dan ook ijskoud. De enige remedie is snel aankleden en je buiten door de zon laten opwarmen. Dat helpt wel gelukkig. Tegen 11 uur rijden we weg, maar we worden teruggestuurd. Er staat een boze vrouwtjes moose op de weg, dus moeten we achteruit en via een andere weg de campsite verlaten. Vervolgens rijden we nog even naar het visitors center en daarna door naar Fairbanks. Eigenlijk een saaie dag, die langer wordt door alle wegwerkzaamheden. Doordat ze maar een werkbare periode hebben van 3 maanden moet alles in de periode gebeuren en dat merken wij ook.

Terwijl we boodschappen inslaan meldt Annelies dat haar schoen niet lekker zit. Er blijkt een gat in te zitten en de zool laat los (lees:ze is jaloers en wil ook nieuwe schoenen). Later blijkt dat de schoenen echt helemaal stuk zijn. Dus snel gegoogeld waar de Sportsmen Warehouse zit en daar naar toe gereden. Gelukkig slaagt Annelies in het kiezen van een nieuw paar. Kortom dit was een SAAIE dag. Daarom besluiten we onszelf te trakteren door uit eten te gaan: lekker zalm en lasagna eten in een restaurant op loopafstand van de camping.

1 juni Denali National Park

Vannacht was het koud in de camper. Voor het eerst met 4 dekens over geslapen en dan nog koude voeten. Gelukkig kunnen we ons opwarmen aan de zon, als we voor de camper gaan zitten uit de wind. We zijn ook steeds alert op een moose, die hier rondloopt met 2 jongen en agressief is naar mensen. Tot op heden hebben we niets gezien. Tot half 4 is het relaxen en van de zon genieten. Ruim voor half 4 rijden we naar het Wilderness Acces Center waar we ons moeten melden. Nog even een spelletje spelen op de iphone, even wat appen en daar komt de bus aan: met nog precies 8 plekken voor de mensen die staan te wachten. Vandaag gaan we het park in met de bus. De tocht duurt 8 uur. Doel is genieten van de natuur, dieren spotten en de berg McKinley zien op een zonnige dag. We zijn benieuwd. We gaan met een bus omdat auto’s niet zijn toegestaan in het park.

We genieten van de natuur en het mooie weer, waardoor alles toch net iets mooier uitkomt. Wat jammer is is dat je in een grote bus zit. Dus je hebt beperkt zicht, maar helaas.

Onderweg zien we: veel caribous, ook jonkies, mannetjes moose en een vrouwtjes moose met 2  jonkies, bold eagle, red fox, ground squirrel, dall sheep, falcon en 2 volwassen grizzlies en 2 jonkies. 

Aan het einde van de weg, waar het keerpunt is bij Stoney overlook hebben we een fantastisch uitzicht op mount McKinley. 

Deze berg is 6.193 meter. Deze berg begint al op 600 meter hoogte en niet zoals de mount Everest op 3,6 km. Dat betekent dus dat je meer waar voor je geld krijgt; je ziet meer van mount McKinley.  Onze chauffeur en gids (afgestudeerd bioloog)  was echt lyrisch over wat we vandaag allemaal hebben gezien. Wij vinden het tegenvallen. Misschien komt dat, omdat we verwend zijn door Afrika.Tegen 23.00 uur keren we terug op de campsite. We parkeren de camper achterwaarts in en gaan wederom een koude nacht tegemoet. Al met al was het wel een LEERZAME dag.

31 mei Van Talkeetna naar Denali National Park

Deze ochtend kunnen we rustig aan doen. We hoeven pas om 10.30 uur bij het vliegveld te zijn. Dus slapen we uit tot half 9. De dagen daarvoor waren we al voor achten op en Annelies was vaak nog eerder wakker. We ontbijten met lekker stokbrood gebakken in olijfolie. Kopje koffie en thee erbij, stoel in het zonnetje en genieten maar. Via de app horen we van Harry dat de Graafschap gepromoveerd is. Hoera. Ook dat is wereldnieuws dat we graag horen.

Net na tienen zetten we ons in beweging om naar het vliegveld van Talkeetna te gaan. Vandaag gaan we met een klein vliegtuigje een vlucht boven de bergen maken van 1 ½ uur met gletsjerlanding. We vliegen met K2-aviation. Het vliegveld zit ongeveer naast de camper camping. Rond 11 uur vertrekken we met een groep van 9 mensen. We lopen de startbaan op naar een 2 of meer motorig vliegtuigje en krijgen eerste een korte uitleg. 

Dan de lucht in. In tegenstelling tot al die grote toestellen heeft dit toestel, maar een kort stuk nodig om op te stijgen. In het vliegtuig hebben we allemaal een koptelefoon op tegen de herrie en ook om te kunnen horen wat onze piloot ons verteld. Als we wilden konden we terugpraten, maar dat hoorde dan wel iedereen. Eerst vliegen we over de bossen, de beekjes, de rivieren en de delta’s. 

Al gauw komen de besneeuwde bergtoppen en gletsjers  in zicht. Het geklik van camera’s neemt toe. Wauw wat een uitzicht: spectaculair. 

We vliegen over een paar gletsjers, langs diverse bergtoppen, steile hellingen, het basiskamp voor klimmers en het berghuis waarin je kunt overnachten. 

Soms lijkt het alsof je de helling kunt aanraken zo dicht vliegt hij er langs, maar toch is de afstand tot het vliegtuig altijd 150 meter of meer. Uiteindelijk landen we vlak bij het berghuis op de Ruth gletsjer.

De landing was wat stuiterig, maar verliep prima. We verblijven ongeveer 20 minuten op de gletsjer, maar mogen ons niet verder dan 50 feet (150 m) van het vliegtuig begeven, terwijl een eindje verderop een groepje aan het skieën is. Zeer vermoeiend overigens, omdat je zelf weer naar boven moet lopen met een soort van stof onder je ski waardoor je omhoog kunt. Skiliften zijn daar in ieder geval niet aanwezig. Natuurlijk zijn we op de foto gezet met het vliegtuig op de gletsjer ter bevestiging voor iedereen die dit blog leest en het niet gelooft.

De uiteindelijk vliegroute die we in de bergen hebben afgelegd is: Tokositna gletsjer, Kahiltna basiskamp, berg Huntington, Don Shelton amfietheater en de Ruth gletsjer. De vlucht duurde in totaal bijna 2 uur. Achteraf blijkt dat ze ons hebben samengevoegd met een andere groep en daardoor hebben we ook meer gezien. Een gelukje dus.

Na aankomst gaan we eerst even lekker in het zonnetje lunchen, om vervolgens op pad te gaan naar Denali National Park. Bij aankomst horen we al dat we voorzichtig moeten zijn want er is en vrouwtjes moose met 2 jongen die mensen aanvalt. We staan op een grote camping die Riley Creek heet zonder dat je het merkt. De plekken staan tussen de bomen en je hebt het idee dat er maar een paar campers staan . Enige nadeel is dat we geen elektriciteit hebben. Dus oppassen dat de laptop niet uitvalt. Een beetje verwend zijn we al wel.